* * *

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ, Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Ἐντιμότατε κύριε Πρόεδρε τοῦ Συνδέσμου Ὑποστη-ρίξεως Ρωμαίϊκων Κοινοτικῶν Ἱδρυμάτων,

Ἐλλογιμωτάτη κυρία Συντονίστρια Ἐκπαιδεύσεως,

Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ὁμογενειακῶν Σχολείων, τῶν Κοινοτήτων, τῶν Συνδέσμων καί τῶν Φιλοπτώχων Ἀδελφοτήτων, 

Ἐλλογιμώτατοι ἐκπαιδευτικοί,

Ἀγαπητοί ἀπόφοιτοι, μαθητές καί μαθήτριες,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,

Σέ χαρμόσυνη ἀτμόσφαιρα, στήν ἱστορική Πατριαρχική Σχολή Μαρασλῆ, ἑορτάζουμε ὁμοθυμαδόν τήν εἴσοδό μας στό νέον ἔτος μέ τήν παραδοσιακή τελετή εὐλογίας καί κοπῆς τῆς Βασιλόπιτας τοῦ ΣΥΡΚΙ, τῶν Σχολείων μας, τῶν Κοινοτήτων, τῶν Συνδέσμων καί τῶν Φιλοπτώχων Ἀδελφοτήτων, τιμώντας παράλληλα καί τούς ἀποφοίτους τῶν τεσσάρων Λυκείων μας, τούς καθηγητάς καί τούς κηδεμόνας τους. 

Ἀγαλλόμεθα γιά τήν πρόσωπον πρός πρόσωπον ἐπικοινωνία, γιά τή σύμπνοια τῶν ἐκπροσώπων τῶν Ἱδρυμάτων μας, γιά τήν παρουσία ὅλων σας, ἐξόχως δέ, γιατί ἔχουμε πολλούς νέους καί νέες ἀνάμεσά μας, πού ἐκπροσωποῦν καί ἐγγυῶνται τό μέλλον τῆς Ὁμογενείας. 

Ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Προέδρου τοῦ Συνδέσμου Ὑποστηρίξεως Ρωμαίϊκων Κοινοτικῶν Ἱδρυμάτων, Ἐντιμοτάτου κυρίου Γεωργίου Παπαλιάρη, ἐκφράζουμε τίς ἐγκάρδιες εὐχαριστίες μας πρός τούς ὀργανωτές καί ὅλους ἐκείνους πού συνέβαλαν στήν προετοιμασία αὐτῆς τῆς ὡραίας ὁμογενειακῆς ἐκδηλώσεώς μας. Συγχαίρουμε τούς γονεῖς, τούς κηδεμόνες καί τούς διδασκάλους καί καθηγητάς τῶν παιδιῶν μας γιά ὅσα προσέφεραν εἰς αὐτά. Θερμά συγχαρητήρια ἀπευθύνουμε πρός τούς ἀποφοίτους μας, γιά τούς ὁποίους εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἀτενίζουν τό μέλλον μέ αἰσιοδοξία καί αὐτοπεποίθηση. Ἐμεῖς προσευχόμαστε γιά ἐσᾶς, ἀγαπητά μας παιδιά, σᾶς ἔχουμε στήν καρδιά μας, σᾶς στηρίζουμε καί προσδοκοῦμε νά ἀναδειχθῆτε ἄξιοι διάδοχοι, κληρονόμοι καί συνεχιστές τῶν τιμαλφεστάτων ἀξιῶν καί παραδόσεων τοῦ Γένους, ριζωμένοι ἐδῶ, στήν πατρῴα γῆ, ὅπου ἄνθησε καί καρποφόρησε πλουσίως ἡ Ρωμιοσύνη. Στόν πυρῆνα αὐτῆς τῆς μεγάλης παράδοσης ἀνήκει καί τό φιλάνθρωπο ἦθος πού ἐκπροσωποῦν καί ἐκφράζουν ἔμπρακτα καί συνεπέστατα οἱ Φιλόπτωχες Ἀδελφότητές μας. 

Ἑωρτάσαμε τό Ἅγιο Δωδεκαήμερο πανηγυρικά καί κατανυκτικά, χαρμόσυνα καί σεμνά, ὅπως πρέπει νά ἑορτάζουμε ἐμεῖς οἱ πιστοί. Ἡ χριστιανική ἑορτή δέν ταυτίζεται μέ «ἐλεύθερο χρόνο», ἀνάπαυση, ψυχαγωγία καί διασκέδαση. Ἡ ἑορτή εἶναι καιρός εὐχαριστίας καί δοξολογίας πρός τόν Θεό γιά τά σωτηριώδη δωρήματά του, εἶναι ποιοτικός χρόνος, βίωση τῆς αἰωνιότητος μέσα στόν χρόνο. Ἐνῷ οἱ ἄνθρωποι διασκεδάζουν «γιά νά ξεχάσουν», γνησία ἑορτή εἶναι «ἡμέρα ἐνθυμήσεως», φωτισμοῦ τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς, ἀποκάλυψη βαθέων νοημάτων. Εἶναι γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέσα μας, εἶναι ἡ βεβαιότητα ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ἡ «εἰρήνη ἡμῶν», εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό μας, μέ τόν συνάνθρωπο, μέ ὅλη τήν κτίση.

Ἐδῶ, στήν κοιτίδα τῆς Ρωμιοσύνης, τηροῦμε πιστά τίς παραδόσεις μας, ἀλλά δέν ἐγκλωβιζόμαστε στό παρελθόν. Ξέρουμε νά ἀξιοποιοῦμε τήν πεῖρα τῶν αἰώνων στό σήμερα, ἀλλά καί νά ἀτενίζουμε τά ἐρχόμενα μέ αἰσιοδοξία καί ἐλπίδα. Τό μέλλον, ὅσο ἀβέβαιο κι ἄν εἶναι κατ᾿ ἄνθρωπον, γιά ἐμᾶς τούς Χριστιανούς βρίσκεται στά χέρια τοῦ ἀναλαβόντος τήν ἡμετέραν μορφήν καί σώσαντος τό γένος τῶν ἀνθρώπων προαιωνίου Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὑποσχέθηκε νά εἶναι μαζί μας «πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. κη’, 20). Ἡ φιλάνθρωπη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο «ἔξω βάλλει τόν φόβον» (πρβλ. Α’ Ἰωάν., δ’, 18). 

Στό πνεῦμα αὐτό, ὀρθῶς ἀσκεῖται ἀπό χριστιανική σκοπιά κριτική στόν Ὑπαρξισμό, ὁ ὁποῖος ὑπερτονίζει τήν ἀρνητικότητα τῆς ὕπαρξης, τίς ὁριακές καταστάσεις, τόν ἄνθρωπο ὡς «εἶναι πρός θάνατον», ὡς «ἄχρηστο πάθος», «ὡς ἐρριμένο, (πεταμένο) στόν κόσμο», καί τήν ἀνθρωπότητα ὡς «ἕνα καραβάνι στίς παρυφές τοῦ πλανήτη μας, πού εἶναι ἀδιάφορος  γιά τίς χαρές καί τίς λύπες της». 

Ἀντιθέτως, στούς πιστούς Χριστιανούς, ἡ ἀληθινή χαρά βρίσκεται στόν πυρῆνα τῆς ὑπάρξεως καί τῆς βιοτῆς τους. Ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εὐαγγελίζεται στούς «ἀγραυλοῦντας ποιμένας» καί «παντί τῷ λαῷ», «χαράν μεγάλην… ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ» (Λουκ. β’, 10-11). Ὅταν ὁ Χριστός πορεύεται πρός τό Πάθος, ἐπιθυμεῖ οἱ περί Αὐτόν νά ἔχουν τήν χαράν Του «πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰωάν. ιζ’, 13). Μετά δέ τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, οἱ μαθηταί ἐπιστρέφουν εἰς Ἱερουσαλήμ «μετά χαρᾶς μεγάλης» (Λουκ. κδ’, 52-53). Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἀπευθύνει πρός τούς Φιλιππησίους τό «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. δ’, 1) καί κατονομάζει εἰς τήν πρός Γαλάτας Ἐπιστολήν του τή χαρά μεταξύ τῶν «καρπῶν τοῦ Πνεύματος» (Γαλ. ε΄, 22). Καί ὁ ἐν Ἁγίοις προκάτοχος τῆς Μετριότητός μας Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναφωνεῖ: «Ὁ ἐν Θεῷ ὤν ἀεί χαίρει» (PG 62, 283).

Ἐκλεκτοί παρόντες, ἀγαπητοί καί ἀγαπητές νέοι καί νέες,

Σέ μία συνέντευξή μας τόν περασμένο Μάϊο εἴπαμε τά ἑξῆς ἀναφορικά μέ τίς πρωτόγνωρες συνθῆκες ζωῆς, πολιτισμοῦ καί ἐπικοινωνίας πού δημιουργεῖ σήμερα τό νέο τεχνοκρατούμενο περιβάλλον: «Ἡ ζωή δέν εἶναι digital. Οἱ φίλοι δέν εἶναι ψηφιακά ἐπεξεργασμένα πρόσωπα πού περιμένουμε νά μᾶς κάνουν ἕνα «like». Δέν εἶναι αὐτή ἡ πραγματικότητα… Σήμερα ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς ἐπικοινωνίας, ἀλλά ὅλο καί λιγότερο ἐπικοινωνοῦμε μεταξύ μας, πρόσωπο πρός πρόσωπο… Ξεχνοῦμε τί σημαίνει «μοιράζομαι μέ τόν ἄλλο»… Γι᾿ αὐτό, παρακαλῶ τίς νέες καί τούς νέους μας νά μήν ἐγκλωβίζονται σέ ψηφιακά χρυσά κλουβιά. Καί λέγω: Βγεῖτε στόν κόσμο, ἀναπνεῦστε τό ὀξυγόνο τῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν συνάνθρωπο. Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε γιά νά ζοῦμε μαζί, σέ πραγματικές κοινότητες, ὄχι σέ ψηφιακές ὁμάδες μέ εἰκονικούς φίλους».

Δυστυχῶς, τό σύγχρονο ἐπικοινωνιακό καί τεχνολογικό τοπίο εὐνοεῖ τήν ἀπομόνωση καί τό κλείσιμο στό «ἐγώ». Δέν ὑπάρχει, βεβαίως, τίποτε πιό ἄγονο, πιό ἀποξηραμένο, πιό συρρικνωμένο, ἀπό τόν κλεισμένο στόν ἑαυτό του ἄνθρωπο, τό «περίκλειστο ἐγώ». Τό μέλλον δέν ἀνήκει στόν «μή πολιτισμό» τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός καθηγητής Χρῆστος Γιανναρᾶς. 

Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας εἶναι ἀκένωτη πηγή διαφορετικῶν ζωτικῶν ἀληθειῶν γιά τόν ἄνθρωπο, πού μᾶς καλοῦν νά στραφοῦμε ἀπό τό ἄτομο στό πρόσωπο, ἀπό τήν κλειστότητα στήν ἀνοικτοσύνη, ἀπό τό «ἴδιον» στό «κοινόν», ἀπό τόν ἐγωκεντρισμό στήν ἀγάπη. Ζοῦμε στά ἅγια χώματα, ὅπου ἔζησαν καί μεγαλούργησαν οἱ πρόγονοί μας, ἐκεῖνοι πού δημιούργησαν τό θαῦμα τοῦ «ἐνδόξου μας Βυζαντινισμοῦ», πού διέπλασαν τήν πνευματική καί πολιτισμική ταυτότητά μας, πού διέσωσαν τήν γλῶσσα μας, τήν ὄντως «μητρική γλῶσσα τοῦ πνεύματος», πού γνώριζαν ὄχι μόνον νά ἐπιβιώνουν σέ δύσκολους καιρούς, ἀλλά καί νά ἐπιβεβαιώνουν τήν σοφή ρήση ὅτι «ὅπου αὐξάνεται ὁ κίνδυνος, μεγαλώνει καί αὐτό πού σώζει», μέ ἐμπιστοσύνη στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί στίς δυνάμεις τοῦ Γένους, πάντοτε μέ τήν βεβαία ἐλπίδα ὅτι τό αὔριον «ἔσσετ᾿ ἄμεινον». Μέ λάβαρο ὅλα αὐτά «τά άληθῆ, τά σεμνά, τά δίκαια, τά ἁγνά, τά προσφιλῆ, τά εὔφημα» (πρβλ. Φιλιπ. δ’, 8),καλεῖσθε νά πορευθῆτε πρός τό μέλλον καί ἐσεῖς, προσφιλεῖς νέοι καί νέες, μέ κεντρικό σημεῖο ἀναφορᾶς τήν Μεγάλη Ἐκκλησία, τήν ἄρχουσα καί πάσχουσα, σάρξ ἐκ τῆς σαρκός τῆς ὁποίας εἶσθε. 

Μέ αὐτές τίς σκέψεις, τά αἰσθήματα καί τίς ἐλπίδες, εὐχόμαστε σέ ἐσᾶς καί τούς ἀγαπημένους σας, τό 2026 νά εἶναι αἴσιο, ὑγιηρό, εἰρηνικό, γεμᾶτο ἀπό τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, καί ἐπικαλούμαστε γιά ὅλους σας, πρεσβείαις τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί πάντων τῶν  Ἁγίων, τή χάρη καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου τῶν ὅλων καί Θεοῦ τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης. 

Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!