* * *

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς κύριε Παντελεῆμον, ποιμενάρχα τῆς Θεοτηρήτου ταύτης Ἐπαρχίας, καί λοιποί Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,

Ἐξοχώτατοι,

Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ,

Λαέ τῆς Χάριτος,

Καί πάλιν ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ἐδῶ εἰς τήν Κομοτηνήν, εἰς τήν οἰκείαν θρᾳκείαν γῆν, καί ἐν τῷ μέσῳ τοῦ περιουσίου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐν μέσῳ τῶν περιποθήτων κατά πνεῦμα τέκνων τῆς ἡμῶν Μετριότητος, πού συνεγκεντρώθητε ἀπόψε ὑπό τούς θόλους τοῦ περικαλλοῦς τούτου Ναοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

Προσήλθετε προσκυνηματικῶς, τέκνα ἐν Κυρίῳ, διά νά τιμή-σωμεν ὁμοθυμαδόν τήν Κυρίαν τῶν Ἀγγέλων, τήν Ἄνασσαν, τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί ὅλων ἡμῶν, τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, καί τοῦτο «Ἄξιόν ἐστιν» ὁμολογοῦμεν μυριάκις ἐκ καρδίας. Προσήλθομεν ὅλοι διά νά εὐαγγελισθῶμεν ἐκ τῆς μορφῆς τῆς Πανάγνου Κόρης τήν Ἀλήθειαν. Τήν μίαν, τήν ἀκαινοτόμητον, τήν ἀνόθευτον Ἀλήθειαν, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Θεόν ἡμῶν καί Υἱόν τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, τόν Ὁποῖον ἡ Θεοτόκος συνέλαβεν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Αὕτη εἶναι καί ἡ τιμιωτέρα καί ἡ ἀνωτέρα προσφορά τῆς Παναγίας μας πρός τό γένος τῶν βροτῶν καί πρός ἅπασαν τήν κτίσιν. Δηλαδή: Τό ὅτι ἐγένετο ἡ γέφυρα διά νά κατέλθῃ τό πῦρ τῆς Θεότητος σωματικῶς, φλέγον ἁμαρτίας τήν ὕλην. Ἡ Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ μόνη σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἁμαρτίαν καί τόν θάνατον. Διά τοῦτο, καί ἐνῷ λατρεύομεν μόνον Ἐκεῖνον, εἰς τήν Πανάχραντον Μητέρα Του ἀπονέμομεν ταπεινήν καί ἄπαυστον προσκύνησιν καί προστρέχομεν εἰς τάς μεσιτείας καί θεοπειθεῖς, ὀντως, πρεσβείας Της, ὄχι μόνον διά νά ἱκανοποιήσῃ τά ἐπίγεια αἰτήματα τῶν καρδιῶν ἡμῶν, ἀλλά διά νά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τόν ἄριστον πόθον τῆς Ἀληθείας τοῦ Υἱοῦ Της.

Αἰσθανόμεθα, λοιπόν, ἰδιαιτέραν συγκίνησιν, περιβάλλοντες πάντες, αὐτήν τήν εἰδυλλιακήν Σεπτεμβριανήν ἑσπέραν, τήν τιμαλφεστάτην μορφήν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Θεοῦ, τήν φιλοξενουμένην καί φυλασσομένην ὡς θησαυρός ἀδαπάνητος, εἰς τό Κυριακόν τοῦ Θεομητορικοῦ Τόπου, εἰς τό σεβάσμιον προπύργιον τοῦ κατ΄Ἀνατολάς μοναχισμοῦ, εἰς τό Πρωτάτον τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί ἀναλογιζόμεθα, ὁπόσην πνευματικήν ὠφέλειαν, ὁπόσην δύναμιν, ἐλπίδα, θάρρος, χαμόγελον, παραμυθίαν, ἀνακούφισιν, προσφέρει αὐτή ἡ μορφή ἐδῶ εἰς τόν εὐλογημένον τόπον τῆς Ροδόπης, ὁ ὁποῖος ἰδιαιτέρως καί ἐξόχως τιμᾷ τήν Παναγίαν μας τόσον διά τοῦ μεγάλου προσκυνήματος τῆς Φανερωμένης Βαθυρρύακος, ὅσον καί διά τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ ἱστορικός Μητροπολιτικός Ναός καί ὁ Καθεδρικός, ὅπου εὑρισκόμεθα, εἶναι ἀφιερωμένοι εἰς τήν Κυρίαν Θεοτόκον, τήν Ὑπέρμαχον Στρατηγόν τοῦ Γένους μας.

Ἀγαθή σύμπτωσις τυγχάνει ὅτι κατά μῆνα Σεπτέμβριον, εἰς τάς ιστ΄, τό ἔτος 1976, Ἱερώτατε ἀδελφέ, ὁ πολιός προκάτοχος ὑμῶν, Μητροπολίτης κυρός Δαμασκηνός, ἐγκαινίασε τό ἱερόν τοῦτο Θυσιαστήριον, τό ὁποῖον καί ἐξ ὑπαρχῆς ὠκοδόμησε καί παρέδωκεν εἰς τήν αἰωνίαν λατρείαν τοῦ μόνου Θεοῦ τῶν Πατέρων ἡμῶν. Μνημονεύομεν τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ ἀοίδιμος Προκάτοχος ἡμῶν Δημήτριος, ὁ γλυκύς καί πραΰς, ὁ κατά τήν ἡμέραν τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου γεννηθείς καί ὁ ἴδιος, εἶχεν ἀποστείλει τάς σεπτάς Αὐτοῦ εὐχάς καί τήν Πατριαρχικήν διά Γραμμάτων εὐλογίαν ἐκ Φαναρίου, ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῶν προδιαληφθέντων ἐγκαινίων. Εἴη ἡ μνήμη ἀμφοτέρων, τοῦ τε Κτήτορος καί τοῦ Πατριάρχου, αἰωνία καί ἄληστος.

Ἐξ ἄλλου, κατά μῆνα Σεπτέμβριον, τῇ κζ΄, ὁ περικαλλής οὗτος Ναός ἑώρταζεν ἐν ἐκκλησίᾳ πληθούσῃ ἐπί ἔτη μακρά, τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀριστάρχου, ἐκ τῶν Ο΄, καθ΄ἥν ἦγε τά ὀνομαστήριά του ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἀρίσταρχος Τσαλπαρᾶς, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως, ἀνήρ ἐγνωσμένης ἀρετῆς καί συνέσεως, ὁ ὀτρηρός ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ Θεοσώστῳ ταύτῃ Ἐπαρχίᾳ, ὁ παρηγορητής τῶν ψυχῶν, ὁ ἀνύστακτος καί οὐδόλως αὐστηρός ἀλλά πάντοτε ἐν οἰκονομίᾳ ὑπάρχων ἐξομολόγος, ὁ ἀνεξίκακος ἄνθρωπος, ὁ ταπεινός τῇ καρδίᾳ, ὁ μεγαλοπρεπής λειτουργός, ὁ δεινότατος κῆρυξ, ὁ θεράπων τῆς Παναγίας μας, ὁ ἀκάματος κληρικός, ὁ ἐλεήμων, ὁ φιλακόλουθος, ὁ θερμός κατηχητής, τῶν παίδων ὁ φίλος, τοῦ γήρατος ἡ βακτηρία, τῶν ἐγγάμων ὁδηγός, τῶν μοναστῶν πυξίς, ὁ τά πάντα τοῖς πᾶσι γενόμενος, ὁ καταλιπών τῇ νεωτέρᾳ γενεᾷ, τύπον ἀληθοῦς ὅλως ἱερωμένου, ἀφωσιωμένου τῷ Θεῷ.

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου, ἐρχόμεθα σήμερον καί εὐλογοῦμεν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, τῆς μετ᾿ ἱσχυρῶν καί ἀκαταλύτων δεσμῶν συνδεδεμένης πρός τήν καλλιέλαιον, ἤτοι τό ἱερόν τῆς βασιλίδος τῶν Πόλεων Κέντρον, τό Φανάριον, ἔτι δέ καί τούς προσφιλεῖς λίαν ἐξ Ἁγίου Ὄρους συμπροσευχομένους πατέρας, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν ἅγιον Πρωτεπιστάτην π. Χριστοφόρον. Ἕνα ἐπιφανῆ γόνον τοῦ Ἄθωνος ἑωρτάσαμεν σήμερον, Δανιήλ τόν τῶν Κατουνακίων πολυτίμητον μαργαρίτην, τόν ὁποῖον, ἐπινεύσει Θεοῦ, ἐνεγράψαμεν προσφάτως εἰς τάς ἁγιολογικάς δέλτους τῆς κατ΄Ἀνατολάς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Εὐχαριστοῦντες καί αὖθις διά τήν τιμητικήν πρόσκλησιν, Ἱερώτατε καί φίλτατε ἅγιε Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς, εὐχόμεθα τά ἔτη σας νά εἶναι πλεῖστα καί πλήρη Χάριτος καί σοφίας Θεομητορικῆς, πρός δόξαν Θεοῦ καί εὔκλειαν τῆς Ἁγίας Αὐτοῦ Ἐκκλησίας. Ἀμήν.