✠ ბართლომეოსი

წყალობითა ღმრთისათა

მთავარეპისკოპოსი კონსტანტინოპოლისა — ახლისა რომისა

და მსოფლიო პატრიარქი

ყოველსა სავსებასა ეკლესიისასა

მადლი, წყალობა და მშვიდობა ბეთლემს შობილი ქრისტე მაცხოვრისაგან

ყოვლადღირსეულნო ძმანო მღვდელმთავარნო,

უფლის მიერ საყვარელნო შვილნო,

კიდევ ერთხელ ღირსნი ვიქმენით მივწვდენოდით დიდ დღესასწაულს — ხორციელ შობას ძისა და სიტყვისა ღმრთისასა; ამიტომ ვადიდებთ კაცთა მოდგმის მაცხოვარსა და ყოვლის ქმნილების მხსნელის, ხრწნილებისგან გამომხსნელის, იმ „გამოუთქმელ და შეუცნობელ გარდამოხრას“, და ანგელოზებთან ერთად განვაცხადებთ: „დიდება მაღალთა შინა ღმერთსა, ქვეყანასა ზედა მშვიდობა, და კაცთა შორის სათნოება“.[1]

ქრისტე გამოცხადდა ვითარცა „ემანუელი“[2] — „ღმერთი ჩვენთან“ და „ჩვენთვის“; ღმერთი, რომელიც თითოეულ ჩვენგანთან არის და „ჩვენთან უფრო ახლოსაც კი, ვიდრე ჩვენ ჩვენსავე თავთან“.[3] წინასაუკუნეთა სიტყვა ღმრთისა, რომელიც „თანაარსია მამისა“, როგორც ეს პირველი მსოფლიო კრების დოგმატური ფორმულირებით განისაზღვრა, — რომლის 1700 წლის იუბილეც წელს ღირსეულად აღინიშნა ქრისტიანულ სამყაროში — „ემსგავსება საკუთარ ქმნილებას“, სულიწმიდისაგან და ქალწულ მარიამისაგან განკაცებით, „რათა ადამიანები ღმერთებად აქციოს“ მადლით.

ქრისტესშობის ტროპარი გვაუწყებს, რომ მაცხოვრის შობამ „აღმოუბრწყინვა სოფელსა ნათელი მეცნიერებისა“ და გამოავლინა სიცოცხლისა და ისტორიის „ზედმიწევნითი და საყოველთაო მნიშვნელობა“ — ჭეშმარიტება, რომ მხოლოდ ქრისტიანულ სარწმუნოებას ძალუძს სრულად დააკმაყოფილოს გონების ღრმა ძიება და გულის წყურვილი; რომ „ხსნა არავისშია სხვა, თუ არა მასში“[4], ქრისტეში. ამიერიდან ის „შემეცნება“, რომელიც „განალაღებს“,[5] განისჯება უფლის სიტყვით: „შეიცანით ჭეშმარიტება, და ჭეშმარიტება გაგათავისუფლებთ“.[6]

განკაცების ზეგონებრივი მოვლენა სულიერად განიცდება და განახლდება მორწმუნეთა ცხოვრებაში, რომელთაც უყვართ მაცხოვარი ქრისტეს გამოცხადება. როგორც წერს წმიდა მაქსიმე აღმსარებელი: „ერთხელ სიტყვა ღმრთისა შობილ იქნა ხორციელად, მაგრამ მუდამ სურს სულიერად იშვას სიყვარულით მათში, ვინც ამას ესწრაფვის“.[7] ამ აზრით, ქრისტესშობის დღესასწაული, საღმრთო განკაცებისა და მადლით ადამიანის განღმრთობის დღესასწაული, არამხოლოდ გვაბრუნებს წარსულ მოვლენასთან, არამედ გვხელმძღვანელობს „მომავალი ქალაქისაკენ“,[8] მამის, ძისა და სულიწმიდის ზეციური სასუფევლისაკენ.

მსოფლიოში, სადაც ომის ექო და იარაღის ხმაური ჭარბობს, კვლავ გაისმის ანგელოზთა „მშვიდობა ქვეყანაზე“, და უფლის ხმა აკურთხებს „მშვიდობისმყოფელთ“, ხოლო მისი წმიდა ეკლესია საღმრთო ლიტურგიაზე ლოცულობს „მშვიდობისთვის ზეგარდამო“ და „მშვიდობისთვის მთელი ქვეყნისა“. ცოცხალ ღმერთში ჭეშმარიტი რწმენა განამტკიცებს ჩვენს ბრძოლას მშვიდობისა და სიმართლისათვის, მაშინაც კი, როცა ადამიანურად გადაულახავ დაბრკოლებებს ვხვდებით. როგორც შთამაგონებლად აცხადებს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა და დიდი კრების გზავნილი — რომლის ათი წლის იუბილეც მომავალ წელს აღინიშნება — „რელიგიური გამოცდილების ზეთი უნდა იქნეს გამოყენებული ჭრილობათა განსაკურნებლად და არა სამხედრო კონფლიქტების ცეცხლის ხელახლა გასაღვივებლად“.[9]

მშვიდობის სახარება განსაკუთრებულად ჩვენ, ქრისტიანებს გვეხება. დაუშვებლად მიგვაჩნია გულგრილობა ქრისტიანობის დაქსაქსულობის მიმართ, მით უმეტეს მაშინ, როცა ეს თან ახლავს ფუნდამენტალიზმსა და ქრისტიანულთაშორისი დიალოგის აშკარა უარყოფას, რომლის საბოლოო მიზანიც დაყოფის გადალახვა და ერთობის მიღწევაა. ქრისტიანული ერთობისკენ სწრაფვა ეკლესიისთვის შეუქცევადი ვალდებულებაა. ქრისტიანთაშორისი დიალოგის მოძრაობის პიონერთა ღვაწლის გაგრძელებისა და მათი ხედვისა და შრომის გამართლების პასუხისმგებლობა დღეს ქრისტიანთა ახალგაზრდა თაობას ეკისრება.

ჩვენ ვეკუთვნით ქრისტეს, რომელიც არის „ჩვენი მშვიდობა“[10] და ჩვენი ცხოვრების „სიხარულის სავსება“; ის „კეთილი ნება“, რომელიც აღმოცენდება დარწმუნებიდან, რომ „ჭეშმარიტება მოვიდა“ და „აჩრდილი წარხდა“, რომ სიყვარული ძლიერია სიძულვილზე და სიცოცხლე — სიკვდილზე, რომ ბოროტებას არა აქვს ბოლო სიტყვა სამყაროს ცხოვრებაში, რომელსაც წარმართავს ქრისტე — „იგივე გუშინ, დღეს და უკუნისამდე“.[11] ეს რწმენა უნდა ბრწყინავდეს და ცხადდებოდეს იმგვარად, როგორადაც ვზეიმობთ ქრისტესშობასა და ეკლესიის სხვა დღესასწაულებს. მორწმუნეთა სიხარულით აღნიშვნამ უნდა დაამოწმოს ჩვენი ქრისტეში რწმენის გარდამქმნელი ძალა. ეს უნდა იყოს კეთილი ნების და სულიერი სიტკბოების დრო, იმ გამოუთქმელი „დიდი სიხარულის“[12] განცდა, რომელიც „სახარებასთან თანაზიარებაა“.

ყოვლადღირსეულნო ძმანო და საყვარელნო შვილნო,

2026 წელს ქრისტეს წმიდა დიდ ეკლესიას ექნება პატივი აღნიშნოს 1400 წლის შესრულება იმ ისტორიული დღიდან, 626 წლის 7 აგვისტოდან, როდესაც აკათისტოს საგალობელი „დგომით“ იგალობა ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის ვლაქერნის ტაძარში ღამისთევის ჟამს, მადლიერების ნიშნად ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლისადმი, კონსტანტინოპოლის ქალაქის მტრულ ძალთაგან დაცვისათვის. ამ ისტორიული თარიღის აღსანიშნავად, მსოფლიო საპატრიარქოს 2026 წლის წლიური გამოცემა მიეძღვნება ამ ჩვენი ტრადიციისა და იდენტობისთვის უმნიშვნელოვანესი მოვლენის გახსენებას, რომლებიც განუყოფლად და სიღრმისეულად არის დაკავშირებული ჩვენი მარადკურთხეული და ყოვლადწმიდა დედის, ხალხის დამცველისა და მფარველის, პატივისცემასთან.

ამ სულისკვეთებით, როდესაც ვიხრით მუხლს ქალწულ მარიამის წინაშე, რომელიც მკლავებში ატარებს ყრმა იესოს, და თაყვანს ვცემთ საღმრთო სიტყვას, რომელმაც ჩვენი სახე შეიმოსა, ყველას გისურვებთ კურთხეულ წმიდა დღსასწაულებს და უფლის წყალობის ახალ წელს, კეთილ საქმეთა ნაყოფით სავსეს და საღმრთო ძღვენით აღვსილს; მას ეკუთვნის ყოველი დიდება, პატივი და თაყვანისცემა, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამენ.

ქრისტესშობა 2025

✠ ბართლომეოს კონსტანტინოპოლელი

თქვენ ყოველთათვის მხურვალედ მვედრებელი წინაშე ღმრთისა

ეს ეპისტოლე იკითხოს ტაძრებში, ქრისტესშობის დღესასწაულის საღმრთო ლიტურგიაზე, წმიდა სახარების წაკითხვის შემდეგ.

– – – – – – – – – – – – – – 

[1] ლკ. 2:14.

[2] მთ. 1:23.

[3] ნიკოლოზ კაბასილა, ქრისტეში ცხოვრების შესახებ, VI, PG 150. 660.

[4] საქმ. მოც. 8:1.

[5] იხ. 1 კორ. 8:1.

[6] ინ. 8:1.

[7] სხვადასხვა ტექსტები ღმრთისმეტყველებისა და ღმრთაებრივი იკონომიკის შესახებ X, 8, PG 90.1181.

[8] ებრ. 13:14.

[9] პარაგრაფი 4.

[10] ეფ. 2:14.

[11] ებრ. 13:8.

[12] შდრ. ლკ. 2:10.