***

Παναγιώτατε καί Θειότατε Ἀρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικέ Πατριάρχη, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἀγαπητέ καί περιπόθητε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ, κ.κ. Βαρθολομαῖε,

Εἰς τήν ἁγιοτόκον καί μυροβόλον αὐτήν νῆσον, τήν Ἴμβρον, ἡ ὁποία Σᾶς ἐβλάστησε καί Σᾶς ἐγαλούχησε μέ τά ἄχραντα νάματα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως καί μέ τό ἄπαυστον φρόνημα τῆς Ρωμηοσύνης, συνηγμένοι ἅπαντες σήμερον ἐν χαρᾷ καί πνευματικῇ ἀγαλλιάσει, ἑορτάζομεν ἕν ἱστορικόν καί χαρμόσυνον ἰωβηλαῖον, ὡς καί κατά τόν Αὔγουστον τοῦ 2021, ὅτε καί εἴχομεν τήν τιμήν τῆς συμμετοχῆς εἰς τούς τότε ἑορτασμούς καί τῆς ἐπισκέψεως εἰς τήν γενέτειράν Σας διά πρώτην φόραν. Σήμερον, ἑορτάζομεν τήν συμπλήρωσιν ἑξήκοντα καί πέντε ἐτῶν ἀπό τῆς εὐλογημένης ὥρας ἐκείνης κατά τήν ὁποίαν εἰσήλθατε εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, λαμβάνων εἰς τά ἱερά ταῦτα χώματα τόν πρῶτον τῆς ἱερωσύνης βαθμόν πρός ἀκατάπαυστον διακονίαν τῆς Πρωτοθρόνου Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἐπί ἕξι καί ἥμισυ δεκαετίας.

Μεταφερόμεθα νοερῶς δεκαετίας ὀπίσω καί ἀναμιμνῃσκόμεθα τοῦ πολιοῦ Γέροντός Σας, τοῦ μακαριστοῦ καί σοφοῦ Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος, ὅστις εἶχε διαβλέψει ἐξ ἀρχῆς τήν θείαν κλῆσιν Σας. Ὅπως χαρακτηριστικῶς ἀνέφερε ὁ πολύς ἐκεῖνος Ἱεράρχης εἰς τήν προσφώνησίν του κατά τήν εἰς πρεσβύτερον χειροτονίαν Σας ἀργότερον τό 1969 εἰς τό Ναΰδριον τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, ἡ ἁμαρτία καί ἡ κακία εἶναι πολύμορφος, ἀλλά ἡ ρίζα των εἶναι πάντοτε τό ἰδικόν μας «ἐγώ», ἡ φιλαυτία καί ἡ ὑπερηφάνεια. Διά τοῦτο, ὡς στοργικός πατήρ, Σᾶς προέτρεψε μέ ἕναν λόγον, ὁ ὁποῖος ἀπετέλεσε τόν πνευματικόν Σας γνώμονα διά βίου: «Κενώθητι. Ταπεινώθητι. Καί κυρίως δός θέσιν τῇ θείᾳ Χάριτι». Καί κατέληξε μέ τήν μεγάλην προφητικήν εὐχήν νά παραμείνετε μέχρι τέλους: «κεχαριτωμένος παρά Θεοῦ, κεχαριτωμένος παρά ἀνθρώποις».  

Πόσον ἀληθῶς καί θαυμαστῶς, Παναγιώτατε, ἐσαρκώθησαν καί ἐπληρώθησαν οἱ προφητικοί αὐτοί λόγοι εἰς τήν μακράν καί καρποφόρον διακονίαν Σας! Ἐκενώθητε ἑκουσίως ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας, ἀπεκδυόμενος πᾶσαν ἰδιοτέλειαν καί ἀφιερούμενος ὁλοκληρωτικῶς εἰς τήν διακονίαν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ποιμνίου Του. Ἐδώσατε ἀφθόνως χῶρον εἰς τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος νά δράσῃ διά μέσου Σας. Καί πράγματι, παραμένετε μέχρι τῆς σήμερον ὁ κεχαριτωμένος πρωθιεράρχης, ὁ συμπληρώσας τριάκοντα καί πέντε ἔτη εἰς τό πηδάλιον τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἀναδειχθείς μάλιστα ὁ μακροβιώτερος πρωθιεράρχης κατά τήν δισχιλιετῆ ἱστορίαν Αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος μέ πραότητα ἀλλά καί μέ ἀδαμάντινον φρόνημα κυβερνᾷ τό σκάφος τῆς νοητῆς ὁλκάδος ἐν μέσῳ τῶν φουρτουνιασμένων θαλασσῶν τοῦ συγχρόνου κόσμου.

Ὡς Προκαθήμενος τῆς παλαιφάτου καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἀλεξανδρέων, τοῦ Δευτεροθρόνου Πατριαρχείου, αἰσθάνομαι βαθεῖαν συγκίνησιν καί ἱερόν χρέος νά ἀναφερθῶ εἰς τούς ἀρρήκτους, ἱστορικούς καί αἰωνίους δεσμούς οἱ ὁποῖοι ἑνώνουν τάς δύο Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ὁ Θρόνος τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου καί ὁ Θρόνος τοῦ ἁγίου Μάρκου συμπορεύονται ἀπό τούς πρώτους αἰῶνας τῆς Χριστιανοσύνης. Κοινοί ὑπῆρξαν οἱ ἀγῶνες διά τήν προάσπισιν τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος, κοινόν τό ποτήριον τῶν θλίψεων εἰς χαλεπούς καιρούς, κοινή ἡ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης.

Αὕτη ἡ πνευματική ἑνότης καί ἡ ἀδελφική ἀλληλεγγύη προσωποποιεῖται ἱστορικῶς εἰς μορφάς ἁγίων καί σοφῶν Πατριαρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐλάμπρυναν τόν Ἀλεξανδρινόν Θρόνον καί συμπαρεστάθησαν —ἤ ἀκόμη καί ἐκλήθησαν νά ποιμάνουν— τόν Οἰκουμενικόν. Ἀναφέρομαι ἰδιαιτέρως εἰς τούς μεγάλους Κρῆτας Πατριάρχας, Μελέτιον Πηγᾶν καί Κύριλλον Λούκαριν. Ἀμφότεροι γόνοι τῆς λεβεντογέννας νήσου Κρήτης καί μοναχοί τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀγκαράθου, πνευματικοί γόνοι τοῦ συγγενοῦς αὐτῶν, ἁγίου Σιλβέστρου, τοῦ Ἀγκαραθίτου, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, τοῦ προσφάτως ἁγιοκαταταγέντος. Ὁ μέν Ἅγιος Μελέτιος Πηγᾶς, ὡς Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ἀνέλαβε καί τήν τοποτηρητείαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, στηρίζων τό Φανάριον εἰς χρόνους δυσχειμέρους μέ σοφίαν καί σθένος. Ὁ δέ μέγας ἱερομάρτυς Κύριλλος Λούκαρις, μετετέθη ἀπό τήν Ἀλεξάνδρειαν εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν, ὅπου καί ἐσφράγισε τήν Ὀρθόδοξον ὁμολογίαν του μέ τό ἴδιον αὐτοῦ τό αἷμα ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας.

Καί θεωρῶ θείαν εὐδοκίαν καί μεγίστην εὐλογίαν ὅτι εἰς τήν ἱεράν αὐτήν χορείαν ἐντάσσεται καί ἡ ἐλαχιστότης μου. Ὡς Κρής τήν καταγωγήν καί ὡς τέκνον πνευματικόν τῆς αὐτῆς ἱερᾶς μάνδρας τῆς Ἀγκαράθου, ὁδηγηθείς ὑπό τῆς Θείας Προνοίας εἰς τόν Θρόνον τοῦ ἁγίου Μάρκου, φέρω ἐντός μου βαθεῖαν τήν συναίσθησιν αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς συνεχείας. Ἡ Κρήτη, ἡ Ἀλεξάνδρεια καί ἡ Κωνσταντινούπολις ἑνοῦνται διά τῶν αἰώνων μέ ἕνα νῆμα ἀγάπης, θυσίας καί ἀπαρεγκλίτου ἀφοσιώσεως πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν, τό μαρτυρικόν καί ἀειφεγγές Φανάριον.

Κατά τάς συχνάς, ἀδελφικάς καί εὐλογημένας συναντήσεις μας, Παναγιώτατε, ἔχομεν ἐπανειλημμένως διαπιστώσει τήν πλήρη ταύτισιν τῶν ὁραμάτων μας. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας στηρίζει ἀνυποκρίτως, ὁμοθυμαδόν καί ἐκ μέσης καρδίας, τάς διορθοδόξους καί διαθρησκειακάς πρωτοβουλίας Σας. Πρωτοβουλίαι αἱ ὁποῖαι ἀναδεικνύουν τό πρόσωπον τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς πρόσωπον καταλλαγῆς, εἰρήνης, ἑνότητος καί ἀγάπης εἰς ἕνα κόσμον σπαρασσόμενον ἀπό συγκρούσεις, αὐτονομισμόν, ἀναθεωρητισμόν καί μισαλλοδοξίαν. Κορυφαία στιγμή ἀπετέλεσε ἡ κατά τό παρελθόν ἔτος κοινή ἀδελφική σύναξις ἡμῶν μετά τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀδελφοῦ Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ´ ἐν Νικαίᾳ, τιμῶντες τήν ἐπέτειον τῶν 1700 ἐτῶν ἀπό τῆς συγκλίσεως τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ὁλόκληρος ἡ οἰκουμένη Σᾶς ἀναγνωρίζει ὡς τόν πνευματικόν ἡγέτην ὁ ὁποῖος δέν περιωρίσθη εἰς τά στενά ἐκκλησιαστικά καί διοικητικά ὅρια, ἀλλά ἠγκαλίσατε μέ πόνον καί στοργήν τά ἀγωνιώδη προβλήματα ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ διαρκής διακονία Σας πρός τόν πάσχοντα καί ἐμπερίστατον ἄνθρωπον, ἡ σταθερά Σας φωνή ὑπέρ τῶν ἀδικουμένων, τῶν πενήτων καί τῶν προσφύγων, μαρτυροῦν περίτρανα τό γνήσιον εὐαγγελικόν Σας ἦθος. 

Κορωνίς τῶν ἱερῶν Σας μόχθων καί ἱστορικός σταθμός διά τήν νεωτέραν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπῆρξεν ἀναμφιβόλως ἡ σύγκλησις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τήν Κρήτην, τό 2016, τῆς ὁποίας ἡ ἐπέτειος τῆς πρώτης δεκαετίας συμπίπτει εὐλογητῶς μετά τῆς Ὑμετέρας ἐπετείου. Ἕν ὅραμα πολλῶν δεκαετιῶν ἔλαβε σάρκα καί ὀστᾶ, καί τοῦτο ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τήν ἰδικήν Σας ἐπιμονήν, τήν διορατικότητα καί τήν ἀταλάντευτον θέλησιν νά ἀναδείξετε τό συνοδικόν πολίτευμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκπέμποντας ἕν ἰσχυρόν μήνυμα ἑνότητος πρός τόν σύγχρονον κόσμον.

Παραλλήλως, ἡ φωτισμένη Πατριαρχία Σας ἔχει ἤδη καταγραφεῖ χρυσοῖς γράμμασιν εἰς τάς δέλτους τῆς ἱστορίας, χάρις εἰς τήν ρηξικέλευθον καί πρωτοπόρον οἰκολογικήν Σας εὐσυνειδησίαν. Ἀναγνωρισμένος παγκοσμίως ὡς ὁ «Πράσινος Πατριάρχης», καταστήσατε σαφές εἰς τήν διεθνῆ κοινότητα ὅτι ἡ προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, ἡ φροντίς διά τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἀποτελεῖ πρωτίστως ὕψιστον θεολογικόν, πνευματικόν καί ἠθικόν χρέος. Διδάξατε ὅτι ἡ ὕβρις πρός τήν δημιουργίαν ἀντανακλᾷ ὡς ἁμαρτία ἐπί τοῦ ἰδίου τοῦ Δημιουργοῦ, προτείνοντας ὡς μόνην σωτήριον ὁδόν τήν εὐχαριστιακήν καί ἀσκητικήν προσέγγισιν τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.

Διά πάντα ταῦτα, ὡς Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς, ἐκπροσωπῶν τάς ἑκατομμυρίους ψυχάς τῶν Ὀρθοδόξων τέκνων τῆς Ἀφρικανικῆς ἠπείρου —τά ὁποῖα ποτίζουν μέ τόν ἱδρῶτα των τήν διψασμένην γῆν ἀναζητοῦντα τόν Χριστόν— ἐκφράζω σήμερον ἐνταῦθα, εἰς τήν εὔανδρον Ἴμβρον, τήν βαθεῖαν ἡμῶν εὐγνωμοσύνην, τόν σεβασμόν καί τόν ἄπειρον ἔπαινον πρός τό σεπτόν πρόσωπόν Σας. Εἴμεθα εὐγνώμονες διά τούς ἀγῶνας Σας, διά τό πατρικόν Σας ἐνδιαφέρον, καί προπάντων διά τό ὅτι κρατεῖτε ἄσβεστην τήν κανδήλαν τοῦ Φαναρίου, μεταδίδοντες φῶς ἱλαρόν, φῶς ἐλπίδος καί Ἀναστάσεως εἰς πάντα τά ἔθνη.

Παναγιώτατε καί πολυσέβαστε ἀδελφέ,

Ἀναλογιζόμενος τό μεγαλεῖον τῆς ἱστορικῆς πορείας Σας, τῶν ἑξήκοντα πέντε αὐτῶν ἐτῶν ἀδιαλείπτου προσφορᾶς ἀπό τῆς χειροτονίας Σας ἕως σήμερον, ὁ νοῦς μου ἀνατρέχει αὐθόρμητα στούς στίχους τοῦ μεγάλου τέκνου τῆς Ἀλεξανδρείας, τοῦ ποιητοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη.

Εἰς τό πρόσωπόν Σας βλέπομεν τόν ἄνθρωπον τοῦ ὕψιστου καθήκοντος, ἕναν ἀκοίμητον φρουρόν τῆς παραδόσεως. Διό καί Σᾶς ἁρμόζει ἀπολύτως ὁ ὕμνος τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ ποιητοῦ:

«Τιμή σ’ ἐκείνους ὅπου στήν ζωή των

ὥρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ ἀπό τό χρέος μή κινοῦντες…».

Ὅμως, πέραν τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ χρέους τό ὁποῖον ἐπωμισθήκατε μέ τόσην αὐταπάρνησιν, ἐπιθυμῶ νά κατακλείσω τούτους τούς λόγους ἀγάπης, τιμῆς καί ἀναγνωρίσεως, μέ μίαν ἄλλην, πλέον ἐσώψυχον καί ποιητικήν εὐχήν, παρμένην ἀπό τήν ἀθάνατον «Ἰθάκην» τοῦ ἰδίου ποιητοῦ. Μίαν εὐχήν ἀφιερωμένην εἰς τήν συνέχειαν τῆς λαμπρᾶς καί καρποφόρου Πατριαρχίας Σας. Προσεύχομαι ἐκ βάθους καρδίας, ὁ Θεός νά Σᾶς χαρίζῃ δύναμιν ἀκατάβλητον καί ὑγιείαν σιδηρᾶν, ὥστε τό ταξίδιον τῆς διακονίας Σας νά εἶναι πλέον μακρύ, ἔμπλεον φωτός καί ἱερᾶς ἐμπειρίας:

«Νά εὔχεσαι νά ´ναι μακρύς ὁ δρόμος, 

γεμᾶτος περιπέτειες, γεμᾶτος γνώσεις. 

Τούς Λαιστρυγόνας καί τούς Κύκλωπας,

τόν ἄγριο Ποσειδῶνα δέν θά συναντήσεις,

τέτοια στόν δρόμο σου ποτέ σου δέν θά βρεῖς,

ἄν μέν’ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἄν ἐκλεκτή 

συγκίνησις τό πνεῦμα καί τό σῶμα σου ἀγγίζει».

Αὕτη ἡ «ἐκλεκτή συγκίνησις», Παναγιώτατε, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού Σᾶς ἐπισκιάζει, εἴθε νά καθοδηγῇ τά βήματά Σας εἰς ἔτη πολλά, εἰρηνικά καί πανευφρόσυνα, πρός εὔκλειαν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καί πρός σωτηρίαν τοῦ κόσμου. 

Εἰς πολλά ἔτη, τετιμημένε ἀδελφέ!