* * *

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Θεσσαλονίκης κύριε Φιλόθεε, Ποιμενάρχα τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας,

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Ἐντιμότατε κύριε Πρόεδρε τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης μετά τῶν λοιπῶν μελῶν αὐτοῦ,

Ἐξοχώτατοι καί Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν ἀρχῶν,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Ἐκλεκτή ὁμήγυρις,

Μετ’ αἰσθημάτων χαρᾶς, συγκινήσεως καί θαυμασμοῦ χαιρετίζομεν πάντας ὑμᾶς κατά τήν σημερινήν καταληκτήριον ἐπετειακήν πανηγυρικήν ἐκδήλωσιν ἐπί τῇ συμπληρώσει 155 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεως τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης, ἐδῶ εἰς τήν ἐπιβλητικήν αἴθουσαν τοῦ Μεγάρου Μουσικῆς, καί ἐκφράζομεν τήν πατρικήν καί Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐαρέσκειαν καί εὐγνωμοσύνην πρός τε τόν Ἐντιμότατον κ. Πρόεδρον καί πρός τά μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου διά τήν πρόσκλησιν, καί πρός τόν Ἱερώτατον καί λίαν ἡμῖν ἀγαπητόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν καί συλλειτουργόν Μητροπολίτην Θεσσα-λονίκης κύριον Φιλόθεον, διά τάς ἐκδηλώσεις ἀγάπης καί σεβασμοῦ πρός τό ταπεινόν πρόσωπον ἡμῶν καί τά μέλη τῆς τιμίας ἡμῶν συνοδείας. 

Ὁ δεσμός Κωνσταντινουπόλεως καί Θεσσαλονίκης εἶναι παλαιός, βαθύς καί ἱστορικός, κάθε δέ ἐπίσκεψις εἰς τήν πόλιν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἀποτελεῖ δι᾽ ἡμᾶς προσκύνημα καί πληροῖ τήν καρδίαν ἡμῶν μετ᾽ αἰσθημάτων συγκινήσεως. Τήν δέ σύνδεσιν Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος μαρτυρεῖ τό πρόσωπον τοῦ ἱδρυτοῦ αὐτῆς, τοῦ ἀπό Θεσσαλονίκης Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ τοῦ Γ´.

Ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης Ἰωκείμ Γ´ ἀνήκει εἰς τάς ὑπερόχους μορφάς, αἱ ὁποῖαι ἐκλέϊσαν κατά τούς δύο τελευταίους αἰῶνας τόν περίπυστον ἀποστολικὸν ἅμα δέ καί μαρτυρικόν Πατριαρχικόν Θρόνον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Οὗτος διά παντός τοῦ βίου αὐτοῦ φιλοπόνως εἰργάσθη καί διηκόνησεν ὅπου ἐκλήθη, διά νά αὐξήσῃ τό δοθέν αὐτῷ τάλαντον καί νά προσαγάγῃ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ καί τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ πλείστους ὅσους ἀγαθούς καρπούς. Ὡς στοργικόν καί ἀκάματον ποιμένα ἐγνώρισεν αὐτόν, πρό τῆς ἀνόδου του εἰς τόν Πατριαρχικόν Θρόνον τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων, ἡ Θεσσαλονίκη, καταλιπόντα, παρά τό σύντομον διάστημα τῆς ἐνταῦθα ἀρχιερατείας αὐτοῦ, εἰς τόν κλῆρον καί τόν λαόν αὐτῆς φήμην ἀγαθοῦ καί φιλανθρώπου ἱεράρχου.

Τῆς διακονίας αὐτοῦ τοῦ φιλοθέου ἀνδρός ἔργον τυγχάνει καί τό ἀρχαιότερον ἐν λειτουργίᾳ σωματεῖον τῆς Θεσσαλο-νίκης, ἡ ἱστορική Ἀδελφότης ὑμῶν, ἡ ὁποία δικαίως χαίρει καί ἑορτάζει μετά πάσης μεγαλοπρεπείας τήν ἐφετεινήν ἐπέτειον αὐτῆς, τήν σηματοδοτοῦσαν ἕνα καί ἥμισυν αἰῶνα καί πλέον εὐκλεοῦς προσφορᾶς εἰς τόν λαόν καί τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θεσσαλονίκης, τό κοινωνικόν καί πνευματικόν αὐτῆς ἔργον. Πέραν τούτου, ἡ Ἀδελφότης ἐστήριξε διάφορα κοινωφελῆ ἱδρύματα καί δράσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἀλλά καί τῶν ἄλλων τριῶν πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων.

Οὕτω καί ἡμεῖς, προσελθόντες μετά τῆς τιμίας συνοδείας ἡμῶν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως καί ἐπισκεφθέντες τό ἱστορικόν κτήριον τῆς Ἀδελφότητος ἐπί τῆς ὁδοῦ Ἁγίας Σοφίας, ἔνθα καί ἐνεκαινιάσαμεν τήν ὡραιοτάτην ἔκθεσιν ὑπό τόν τίτλον «Φιλόπτωχος Ἀδελφότης-Ἡ κοινότητα πού ἄλλαξε τήν πόλη- Προσφορά σέ ταραγμένους καιρούς», τά ἱστορικά κοιμητήρια τῆς Εὐαγγελιστρίας καί Ἁγίας Παρασκευῆς, καί παρευρεθέντες εἰς τά ἀποκαλυπτήρια τοῦ ἀνδριάντος τοῦ ἀοιδίμου προκα-τόχου ἡμῶν Πατριάρχου Ἰωακείμ εἰς τήν πλατεῖαν τῆς Ἁγίας Σοφίας καί εἰς τήν τοποθέτησιν τοῦ ψηφιδωτοῦ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τό κτῆμα τῆς Ἀδελφότητος, μακαρίζομεν πρωτίστως τούς μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένους ἐκπροσώπους τοῦ εὐλογημένου τούτου ἐγχειρήματος διά τήν ὠργανωμένην φιλανθρωπικήν δραστηριότητα καὶ προσφοράν καί ἀκολούθως ἐπευλογοῦμεν δαψιλῶς πάντας ὑμᾶς, τούς ἀποτελοῦντας σήμερον τούς θεσμικούς φορεῖς, τόν Πρόεδρον καί τά μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου καί πάντας ὅσους συμβάλλουν εἰς τό εὐλογημένον ἔργον τοῦ φιλανθρωπικοῦ τούτου ὀργανισμοῦ.

Ὄντως, εἶσθε ἄξιοι πολλῶν συγχαρητηρίων καί ἐπαίνων διά τό πολυποίκιλον κοινωνικόν ὑμῶν ἔργον, διά τοῦ ὁποίου ἀνακουφίζετε τόν πόνον πολλῶν ἐν περιστάσεσι συνανθρώ-πων μας, οἱ ὁποῖοι  στεροῦνται τῶν άπαραιτήτων μέσων διά τήν κάλυψιν τῶν στοιχειωδῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν των.

Συνεχίζετε, μετ᾿ ἀπροϋποθέτου ἀφοσιώσεως καί στοργῆς, Ἐντιμότατα καί ἀγαπητά μέλη τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης, τήν πρακτικήν τοῦ «πολιτισμοῦ τῆς βοηθείας», πού ἀποτελεῖ τήν σφραγῖδα τοῦ Χριστιανισμοῦ καί μίαν εὐεργετικήν τομήν εἰς τόν χῶρον τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων. Τό ἦθος τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐμπράκτου συμπαραστάσεως πρός τούς ἐνδεεῖς, πρός τόν συγκεκριμένον ἐν περιστάσεσι συνάνθρωπον, τόν ἀδελφόν, παρέμεινεν ἀνά τούς αἰῶνας τό κεντρικόν χαρακτηριστικόν τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας, μία στάσις ζωῆς, ἡ ὁποία ἐντυπωσιάζει μέχρι τῆς σήμερον, ἀκόμη καί πολλούς σκληρούς ἐπικριτάς τῆς παραδό-σεώς μας. Εἶναι δέ προφανές, ὅτι αὐτή ἡ φιλάνθρωπος ἀγάπη ἔχει καί σήμερον εὐρύτατον πεδίον ἐκφράσεως.

Ἡ κοινωνιολογία ὁμιλεῖ περί «ἀποδομήσεως τῆς παραδοσιακῆς ἀλληλεγγύης» εἰς τάς συγχρόνους ἐκκοσμικευ-μένας κοινωνίας, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν συναφῶν λειτουργιῶν τοῦ «κράτους προνοίας» καί τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Ἀποτελεῖ ὅμως κοινήν ἐμπειρίαν, ὅτι αἱ ἀπρόσωποι γραφειο-κρατικαί δομαί εἶναι ἀδύνατον νά ὑποκαταστήσουν τήν προσωπικήν συμπαράστασιν πρός τόν ἐν ἀνάγκαις συγκεκρι-μένον πλησίον, ὁ ὁποῖος ἔχει χρείαν ἀμέσου προσωπικῆς βοηθείας. Αὐτή ἡ φιλάνθρωπος δρᾶσις, πού ἀσκεῖται ἀνεξαρτήτως τοῦ πολιτικοῦ, τοῦ κοινωνικοῦ καί τοῦ οἰκονομι-κοῦ πλαισίου, χαρακτηρίζεται εἰς τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον διά τοῦ ὅρου «ἐλεημοσύνη», ἡ ὁποία δέν ἐπιτρέπεται νά ἐκτυλίσσεται, συμφώνως πρός τόν Κυριακόν λόγον, «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώ-πων πρός τό θεαθῆναι αὐτοῖς» (Ματθ. στ’ 1). Αὐτή εἶναι καί θά πραμείνῃ εἰς τόν αἰῶνα τό ἔξοχον χαρακτηριστικόν τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους. Αὐτή εἶναι ἡ «οὐ ζητοῦσα τά ἑαυτῆς» ἀγάπη, ἡ ὁποία διανοίγει εἰς τόν ἐλεήμονα ἄνθρωπον τήν πύλην τοῦ Παραδείσου. Ὁ Κύριος τῆς δόξης ἐταυτίσθη μετά τῶν πεινώντων, τῶν διψώντων, τῶν ξένων, τῶν γυμνῶν, τῶν ἀσθενῶν, τῶν ἐν φυλακῇ, καί διεκήρυξε τό «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε» (Ματθ. κε’, 40).

Εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι αὐτός ὁ εὐλογημένος πολιτισμός τῆς ἀγάπης εὑρίσκεται εἰς τόν πυρῆνα τοῦ ἀξιαγάστου ἔργου τῆς Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης, λειτουργεῖ ὡς ἔμπνευσις, ὡς κίνητρον καί ὡς ἐνίσχυσις, καί ὑπενθυμίζει τήν ταυτότητα καί τό φιλάνθρωπον πνεῦμα τοῦ ἱδρυτοῦ της, Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ἰωακείμ, τοῦ μετέπειτα Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰωακείμ Γ’, τοῦ «Μεγαλοπρεποῦς».

Εἶναι, βεβαίως, αὐτονόητον, ὅτι αἱ δράσεις τῆς Ἀδελφότητός σας, ἀπό τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς τό ἔτος 1871 μέχρι τῆς σήμερον, δέν περιωρίζοντο εἰς τήν περιστασιακήν στήριξιν τοῦ πάσχοντος πλησίον, ἀλλά εἶχον μεγαλυτέραν ἐμβέλειαν καί περιελάμβανον ὠργανωμένην καί πολυεπίπεδον ἀγαθοεργίαν. Αὐτή ἦτο, καθ᾿ ὅλην τήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας, «τό ἑπόμενο βῆμα» δι᾿ ὅσους ἐνεπνέοντο ὑπό τῆς βιβλικῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης. Ἡ χριστιανική φιλανθρωπία ποτέ δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς «μικροδιακονική», ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς περιπτω-σιακῆς μόνον παρεμβάσεως πρός ἀνακούφισιν τοῦ ἀνθρωπί-νου πόνου. Εἶχε καί τήν λεγομένην «μακροδιακονικήν» διάστασιν: Ἤσκει ὠργανωμένας δράσεις, συνειργάζετο μετ᾿ ἄλλων θεσμῶν, ἐμελέτα καί ἠξιοποίει τάς δυνατότητας καί τάς προοπτικάς τοῦ ἑκάστοτε παρόντος. Πάντα ταῦτα εἶχον ἁπτάς κοινωνικάς συνεπείας, ἐπ᾿ ἀγαθῷ τῶν «κοπιώντων καί πεφορτισμένων», τῶν ἀδυνάτων καί τῶν ἀδικουμένων.

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, συγχαίρομεν ἅπαξ ἔτι τήν Φιλόπτωχον Ἀδελφότητα Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Προέδρου, Ἐντιμοτάτου κυρίου Γεωργίου Κωνσταντινίδου, καί τῶν μελῶν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου αὐτῆς, διά τήν ἐπέτειον τῶν 155 ἐτῶν ἀπό τῆς ἱδρύσεώς της. Ἐπαινοῦμεν ἐπίσης τήν κατάρτισιν καί ἔκδοσιν τοῦ παρουσιαζομένου σήμερον ἐπετειακοῦ τόμου ἐπί τῇ συμπληρώσει ἑκατονπεντηκονταετοῦς ζωῆς καί καλῆς μαρτυρίας τῆς Ἀδελφότητος, καί πάντας τούς συμβαλόντας εἰς τήν φιλογενῆ ταύτην πρωτοβουλίαν. Σᾶς εὐχαριστοῦμεν ἐκ μέσης καρδίας, ἀγαπητέ κύριε Πρόεδρε, διά τήν εὐγενῆ πρόσκλησιν καί φιλοξενίαν. 

Θερμάς συγχαρητηρίους εὐχάς ἀπευθύνομεν καί πρός πάντας τούς συντελεστάς τῆς πανηγυρικῆς αὐτῆς ἐκδηλώσεως, ἐξόχως δέ πρός τόν Βυζαντινόν Χορόν καί τήν Συμφωνικήν Ὀρχήστραν τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης, καθώς καί πρός τάς Χορωδίας τῶν Μουσικῶν Τμημάτων τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί τοῦ Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Μᾶς ἐχαρίσατε στιγμάς ἀνατάσεως καί πνευματικῆς εὐφροσύνης. Εὐχαριστοῦμεν ἐκ μέσης καρδίας.     

Πρός τόν Ἱερώτατον Ποιμενάρχην τοῦ χριστεπωνύμου λαοῦ τῆς ἱστορικῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης κύριον Φιλόθεον ἐκφράζομεν τήν εὐγνωμοσύνην τῆς ἡμῶν Μετριότητος διά τήν ὀργάνωσιν τῆς ἱεραποδημίας ἡμῶν ταύτης καί τήν ἀγαπητικήν δοχήν αὐτοῦ. Μεταφέροντες δέ πρός πάντας ὑμᾶς τήν εὐλογίαν τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐπικαλούμεθαι ἐφ᾽ ὑμᾶς, πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου καί ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, προστάτου καί ἐφόρου τῆς πόλεως ταύτης, τήν χάριν καί τό ἔλεος τοῦ ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεών βασταχθῆναι καταδεξαμένου Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.