* * *

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Σηλυβρίας κύριε Μάξιμε, Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενε τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων,

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μέ εὐγνωμοσύνη πρός τόν δωρεοδότη Θεό, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἀξίωσε γιά ἄλλη μία χρονιά νά εἰσέλθουμε χριστοπρεπῶς καί χριστοτερπῶς στό εὐλογημένο αὐτό στάδιον τῶν πνευματικῶν ἀγώνων, τῆς προσευχῆς καί τῆς μετανοίας, εὑρισκόμεθα σήμερα ἐν μέσῳ ὑμῶν στόν πανηγυρίζοντα Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Θεοδώρων Βλάγκας, γιά νά ἑορτάσουμε, ἐν λειτουργικῇ συνάξει, τό διά κολλύβων θαῦμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.

Εἶναι καθῆκον μας νά ἐνθυμούμεθα καί νά τιμοῦμε καί νά ἐπικαλούμεθα ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἴτε διά τῶν ἀγώνων καί τοῦ μαρτυρίου αὐτῶν, εἴτε διά τῶν θαυμάτων τους, ἐστερέωσαν τήν Ὀρθόδοξη πίστι μας καί μᾶς τήν παρέδωσαν γιά νά τήν κρατήσουμε καί ἐμεῖς ὑψηλά, ὡς τόν πολυτιμότερο θησαυρό μας καί νά τήν μεταδώσουμε στούς ἐπερχομένους ὡς τή μόνη σωτηριώδη ἀλήθεια. Τό καθῆκον μας δέ εἶναι ὄχι μόνον νά ἐνθυμούμεθα καί νά τιμοῦμε τούς διαφόρους Ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἑορτάζουν ἑκάστοτε, ἀλλά καί νά τούς μιμούμεθα. Αὐτή ἡ μίμησις εἶναι ἡ μεγαλύτερη γι᾽ αὐτούς τιμή, ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀληθῶς, «μεγάλα τά τῆς πίστεως κατορθώματα»! Πάντοτε, ἀπό τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου καί ἑξῆς, ἀλλ᾽ ἰδιαιτέρως ἀπό τῆς ἡμέρας κατά τήν ὁποίαν καί ἐν σαρκί «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτήρ ἡμῶν», διαπιστώνει ὁ ἀπροκατάληπτος νοῦς τοῦ ἀνθρώπου τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς. Καί ἄλλοτε μέν ἔρχεται εἰς τήν ζωήν μας, ἀνατρέπων τούς νόμους τῆς φύσεως καί ἐπιτελῶν θαύματα, ὅπως τό σήμερον ἑορταζόμενον τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, ἄλλοτε ὡς «φωνή αὔρας λεπτῆς», πλήν εὐεργετικῆς, ἄλλοτε πάλιν παρέχων χαράν καί εὐτυχίαν καί ἄλλοτε ἐπιτρέπων θλίψεις καί δοκιμασίες. Ναί, καί διά τῶν τελευταίων τούτων μαρτυρεῖται ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. Καί δι᾽ αὐτῶν ἀπευθύνεται πρός ἡμᾶς ὁ Θεός, ἀρκεῖ νά ἔχουμε ἐμεῖς δεκτικό-τητα καί προθυμία εἰς τό νά κατανοήσουμε καί νά ἐφαρμόσουμε στή ζωή μας τό θέλημά Του, τό ἀγαθόν καί εὐάρεστον καί τέλειον.

Καί σήμερα σέ μίαν περίοδον κρίσεως καί δοκιμασίας, πρέπει νά διΐδωμεν μέ ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία ὄπισθεν αὐτῆς τόν κατευθύ-νοντα τόν ροῦν τῆς ἱστορίας δημιουργόν καί κυβερνήτην τοῦ παντός. Ὁ Θεός δέν ἔπαυσε ποτέ καί δέν θά παύσῃ καί στό μέλλον νά ἐπισκέπτεται τόν λαόν Αὐτοῦ τόν περιούσιον, τόν νέον Ἰσραήλ, καί, κατά τρόπον ἰδιαίτερον καί ἀξιοθαύμαστον, τό μικρόν ποίμνιόν Του τῆς Πόλεώς μας αὐτῆς, τῆς πόλεως τῆς Παναγίας Μητρός Του, τῆς πόλεως τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, εἰς τόν καλλιμάρ-μαρον ναόν τῶν ὁποίων ἤλθαμε καί ἐφέτος προσκυνητές. Τοῦ Κυρίου εὐδοκοῦντος καί συνεργοῦντος καί τόν λόγον βεβαιοῦν-τος, θά ἔλθουμε καί τοῦ χρόνου. Εἴθε, μέ ὑγείαν καί εἰρήνην μέσα μας καί γύρω μας!

Ἐδῶ θά εἴμεθα καί τοῦ χρόνου καί εἰς τόν αἰῶνα! Διότι θά εἶναι ἀνοικτή αὐτή ἡ ἐκκλησία μας, ὅπως καί ὅλοι οἱ Ναοί μας ἐδῶ, καί τοῦ χρόνου. Διότι ἐδῶ μᾶς θέλει ὁ Θεός καί ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός μας. Ἐδῶ θέλουμε καί ἐμεῖς νά ζήσουμε, εἰς τόν τόπον ὅπου γεννηθήκαμε καί ἀνδρωθήκαμε. Μᾶς δεσμεύει ὅλους ἡ συνείδησις τοῦ χρέους μας ὡς κληρονόμων ἀνεκτιμήτων πνευματικῶν θησαυρῶν, ὡς συνεχιστῶν μακρῶν ἀλλά πάντοτε ζωντανῶν παραδόσεων. Ὅποιος ἔχει τήν συνείδησι τοῦ χρέους τούτου ἔναντι τῆς Ἱστορίας, δύσκολα ἀποφασίζει νά ἐγκαταλείψῃ τήν Βασιλίδα τῶν πόλεων, ἡ ὁποία μέ ὅλην τήν δύναμιν τῆς ψυχῆς της μᾶς προτρέπει: «μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν ὑμῖν»!

Ἄς εἴμεθα, λοιπόν, ὑπερήφανοι τόσον γιά τήν Ὀρθόδοξη πίστι μας, ὅσον καί γιά τήν ἰδιότητά μας ὡς Ρωμηῶν Ὀρθοδόξων τῆς Πόλεως αὐτῆς τοῦ Κωνσταντίνου. Ἡ ἰδιότητα αὐτή εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό τό νά εἶναι κανείς Ὀρθόδοξος καί νά κατοικῇ ὁπουδήποτε τῆς γῆς. Εἶναι προνόμιον νά εἶναι κανείς Ὀρθόδοξος Ρωμηός εἰς τήν Πόλιν τῶν Πόλεων. Καί ἔτσι συνεχίζουμε τήν ἐδῶ ἐκκλησιαστική μας ζωή καί τήν ἱστορία μας ὡς Ρωμηοσύνη. Πάντοτε κοντά καί γύρω ἀπό τήν Μητέρα Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Αὐτή ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία διά μέσου τῶν αἰώνων ἐδοκιμάσθη ἐν μεγαλωσύνῃ καί ταπεινώσει, διαφυλάσσει καί σήμερα μίαν ἱεράν καί βαρεῖαν κληρονομίαν, ἀντιμετωπίζουσα μέ ἐμμονήν, ἐπιμονήν καί ὑπομονήν τάς οἱασδήποτε συνθήκας καί περιστά-σεις, καί ἐπιτελοῦσα μέ σεμνήν ἀξιοπρέπειαν τό ἱστορικόν της χρέος. Τάς ἀλλαγάς καί τάς ἐναλλαγάς τῶν καιρῶν καί τῶν ὅρων, ὑπό τούς ὁποίους διαβιοῖ εἰς τήν ἀπό αἰώνων ἕδραν της αὐτήν, τάς ἑρμηνεύει ὡς θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος παραγγέλλει καί εἰς αὐτήν νά ἔχῃ θάρρος: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἔξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον». Καί διά νά ἐνθυμηθοῦμε καί τούς λόγους τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινου-πόλεως «ἔμαθεν ἐν οἷς ἐστιν αὐτάρκης εἶναι. Οἶδε καὶ ταπεινοῦ-σθαι, οἶδε καὶ περισσεύειν· ἐν παντὶ καὶ ἐν πᾶσι μεμύηται … καὶ περισσεύειν καὶ ὑστερεῖσθαι· πάντα ἰσχύει ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι αὐτήν Χριστῷ» (πρβλ. Φιλιπ. δ´, 11-13).

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐπιθυμοῦμε νά συγχαροῦμε καί νά εὐχαριστήσουμε πάντας τούς ὑπέρ τῆς εὐσταθείας καί τῆς προόδου τῆς Κοινότητος Βλάγκας κοπιῶντας καί ἐργαζομένους, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν ἀγωνιζόμενον νυχθημερόν ἐπί τῶν ἐπάλξεων τοῦ καθήκοντος, λίαν ἀγαπητόν ἀδελφόν ἅγιον Σηλυβρίας κ. Μάξιμον, ὁ ὁποῖος συνεχίζει μέ παραδειγματικόν ζῆλον τήν ἐπιτέλεσιν τῶν καθηκόντων του ὡς Ἐπόπτου τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς περιφερείας, τόν Ἱερατικῶς Προϊστάμενον, τά μέλη τῆς ἐντίμου Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς καί ὅλους τούς ἐνισχύοντας τό ἔργον τῆς Κοινότητος, πρός τούς ὁποίους εὐχόμεθα καλλίκαρπον διακονίαν καί τήν ἐξ ὕψους ἐνίσχυσιν εἰς τό πολυεύθυνον ἔργον τους, ἐν ἀγαστῇ καί ἁρμονικῇ πάντοτε συνεργασίᾳ μέ τόν ἅγιον Σηλυβρίας.

Ἐπί δέ πάντας ὑμᾶς τούς προσελθόντας εὐλαβεῖς προσκυ-νητάς, ἐπικαλούμεθα τήν χάριν τῶν Ἁγίων Θεοδώρων, εὐχόμενοι νά διανύσετε ἐν ὑγείᾳ κατ᾽ ἄμφω τό στάδιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί ἐν πνευματικῇ ἀγαλλιάσει καί εὐφροσύνῃ νά ὑπαντήσετε τήν τοῦ Κυρίου ζωηφόρον Ἀνάστασιν.

Χρόνια σας πολλά!