Τιμιώτατοι καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,

Ἐντιμότατοι καί ἀγαπητοί ἐπισκέπται καί προσκυνηταί, 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα, 

Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς τούς προλαλήσαντας, τόν Ἱερώτατον ἀδελφόν, Μητροπολίτην Χαλκηδόνος κύριον Ἐμμανουήλ δι᾿ ὅσα ἀνέφερε σοφῶς καί καρδιακῶς ἐπί τῷ νέῳ ἔτει, ἐκ προσώπου τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, καί τόν Ἐντιμολογιώτατον καί φίλτατον Ἄρχοντα Ὑπομνηματογράφον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, Ὁμότιμον Καθηγητήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου κύριον Σωτήριον Βαρναλίδην, ὁμογάλακτον Χαλκίτην καί συμφοιτητήν εἰς τήν Ρώμην, διά τήν ὡραίαν προσφώνησιν ἐκ μέρους τῶν Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας. 

Εἰσήλθομεν εἰς τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου ἐν λειτουργικῇ συνάξει εἰς τόν Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν, δοξάσαντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς τόν ἐνανθρωπήσαντα καί σαρκί περιτμηθέντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Πατρός καί τιμήσαντες ἐν κατανύξει τήν πανίερον μνήμην τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ «ἐκ Καισαρείας καί Καππαδόκων χώρας» φωστῆρος τῆς οἰκουμένης, τοῦ ἀγωνιστοῦ τῆς πίστεως καί ὑψιπέτου θεολόγου, τοῦ φιλανθρώπου ἀσκητοῦ, τοῦ κοινωνικοῦ ἐργάτου καί ἀναμορφωτοῦ, τοῦ «προστάτου τῶν δεομένων», τοῦ κατακοσμήσαντος τά ἤθη τῶν ἀνθρώπων, τοῦ τόσον διαφορετικοῦ ἀπό τόν γνωστόν «Ἅη Βασίλη» ἤ «Santa Claus», τόν δημιουργηθέντα κατ᾿ εἰκόνα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας καί κυριαρχοῦντα τηλεοπτικῶς καθ᾿ ὅλην τήν ἑόρτιον περίοδον.

Διά τόν χριστώνυμον λαόν, ὁ ἑορτασμός τῆς Πρωτοχρονιᾶς ἀντλεῖ τόν ἰδιαίτερον πανηγυρικόν χαρακτῆρα του ἀπό τό πνεῦμα τοῦ δοξολογικοῦ καί ὁλοφώτου Ἁγίου Δωδεκαημέρου. Εἰς τάς ἐκκλησιαστικάς ἑορτάς, ὁ χρόνος λαμβάνει τό νόημά του ἐκ τῆς αἰωνιότητος. Καί ἡ ζωή μας ἀποκαλύπτεται ὡς δῶρον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔκφρασις τῆς σεσαρκωμένης ἀγάπης. Ἐδῶ εὑρίσκεται ἡ διαφορά μεταξύ ἑορτῆς καί ψυχαγωγίας ἤ διασκεδάσεως. Ἔχει γραφῆ προσφυῶς, ὅτι «δέν ὑπάρχει ἑορτή χωρίς Θεό». 

Δοξολογοῦμεν τόν φιλάνθρωπον Θεόν δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του κατά τό 2025, ἔτος ἑορτασμοῦ τῆς 1700ῆς ἐπετείου ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ἐν Νικαίᾳ Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὑπέρμαχος τοῦ Συμβόλου τῆς ὁποίας ὑπῆρξεν ὁ Μέγας Βασίλειος, εἰς μίαν κρίσιμον διά τήν πορείαν καί τήν διαμόρφωσιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων περίοδον, πλήρη διασπάσεων καί αἱρετικῶν ἀποκλίσεων. Ἡ συμβολή τοῦ Οὐρανοφάντορος Βασιλείου εἰς τήν προάσπισιν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ὑπῆρξε καθοριστική, καθ᾿ ὅσον ἀνέλαβε, μετά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον, πρωτεύοντα ρόλον εἰς τόν καλόν ἀγῶνα κατά τοῦ Νεοαρειανισμοῦ. 

Κορωνίς τῶν ἐπετειακῶν ἐκδηλώσεων ὑπῆρξεν ἡ προσκυνηματική ἐπίσκεψις εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας, μετά τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ΄, τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου, ἐκπροσώπων τῶν δύο Παλαιφάτων Πατριαρχείων Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων, Πατριαρχῶν Προχαλκηδονίων Ἐκκλησιῶν, ἐκπροσώπων χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν καί Οἰκουμενικῶν Ὀργανισμῶν, καί ἡ κοινή δέησις εἰς τόν χῶρον ὅπου συνῆλθεν ἡ Σύνοδος. Πέραν αὐτοῦ τοῦ μοναδικοῦ γεγονότος, ἰδιαιτέραν ἀξίαν διά τήν πορείαν τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου ἔχει ἡ ἐπίσημος ἐπίσκεψις τοῦ νέου Πάπα Ρώμης εἰς τήν ἱστορικήν Καθέδραν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας κατά τήν Θρονικήν αὐτῆς Ἑορτήν, ἡ παρουσία Αὐτοῦ κατά τήν Πατριαρχικήν καί Συνοδικήν Θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῷ Ναῶ καί ἡ ὑπογραφή βαρυσημάντου «Κοινῆς Διακηρύξεως». Εὐχαριστοῦμεν καί ἐκ τῆς θέσεως ταύτης τήν καθ᾿ ἡμᾶς Ἐπιτροπήν προετοιμασίας καί συντονισμοῦ τῶν ἐκδηλώσεων αὐτῶν, μέ ἐπικεφαλῆς τόν πρῶτον τῇ τάξει τῆς Ἱεραρχίας μας ἅγιον Χαλκηδόνος, καθώς καί πάντας τούς συμβαλόντας εἰς τήν ἐπιτυχίαν τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος. 

Ὑμνολογοῦμεν τό ὑπερουράνιον ὄνομα τοῦ Κυρίου καί δι᾿ ὅσα εὐρύτερον ἐτελέσθησαν κατά τό 2025 εἰς τόν χῶρον τῆς ποιμαντικῆς μερίμνης διά τά τέκνα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τῶν διαχριστιανικῶν καί διορθοδόξων σχέσεων. Μνημονεύομεν ἐπιλεκτικῶς τήν ἱεραποδημίαν τῆς ἡμῶν Μετριότητος εἰς τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀμερικῆς, τήν ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς τήν Μεγάλην Βρεταννίαν, κατόπιν ἐπισήμου προσκλήσεως ἐκ μέρους τῆς Ἀγγλικανικῆς Κοινωνίας, τάς γονίμους συναντήσεις καί συζητήσεις, καθώς καί τήν εὔκαρπον διά τήν προώθησιν τῆς κοινῆς Ὀρθοδόξου μαρτυρίας ἐπίσημον ἐπίσκεψιν ἡμῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας, ἐπί τῇ συμπληρώσει 140 ἐτῶν αὐτοκεφαλίας καί ἑνός αἰῶνος Πατριαρχικῆς ἀξίας, ἀμφοτέρων χορηγηθεισῶν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐπίσης ἀναφέρομεν μέ ἱκανοποίησιν τήν μόλις πραγματοποιηθεῖσαν εἰρηνικήν ἐπίσκεψιν τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. Δανιήλ εἰς τό Ἱερόν μας Κέντρον, στεφθεῖσαν ὑπό πλήρους ἐπιτυχίας καί σηματοδοτοῦσαν τήν ἀπαρχήν νέας εὐτυχοῦς ἐποχῆς εἰς τάς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καί Βουλγαρίας.

Μεγάλην εὐλογίαν θεωροῦμεν τό ὅτι, κατά τό ἀρξάμενον νέον ἔτος, ἡ Κωνσταντινουπολίτις Ἐκκλησία θά τιμήσῃ δύο σπουδαίας ἐπετείους. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ συμπλήρωσις 1400 ἐτῶν ἀπό τῆς 7ης Αὐγούστου 626, ὅτε ἐψάλη «ὀρθοστάδην» κατά τήν Ἱεράν Ἀγρυπνίαν εἰς τόν Ναόν τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ὡς ἔκφρασις εὐγνωμοσύνης καί εὐχαριστίας πρός τήν Θεοτόκον, τήν Προστάτιδα καί Ὑπέρμαχον Στρατηγόν τοῦ Γένους, ἐπί τῇ σωτηρίᾳ τῆς Πόλεως ἐκ τῆς ἐχθρικῆς ἐπιδρομῆς.  Σᾶς γνωρίζομεν συναφῶς, ὅτι ἡ Ἐπετηρίς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διά τό ἔτος 2026 εἶναι ἀφιερωμένη εἰς αὐτήν τήν ἐπέτειον. Εἶναι πραγματική εὐλογία διά τό Γένος μας ὅτι ἡ αὐτοσυνειδησία του εἶναι συνυφασμένη μέ τήν Α’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον καί τόν Ἀκάθιστον Ὕμνον, γεγονότα τά ὁποῖα συνδέουν ἀρρήκτως τήν ταυτότητά του μέ τήν Ὀρθόδοξον πίστιν εἰς τόν ἐν Τριάδι Θεόν καί μέ τό «ἀεί μυστήριον» τῆς Θείας Οἰκονομίας. Δέν δυνάμεθα νά διανοηθῶμεν τήν πορείαν μας πρός τό μέλλον ἄνευ αὐτῆς τῆς ὑπερβατικῆς ἀναφορᾶς. 

Ἡ δευτέρα σημαντική ἐπέτειος εἰς τό νέον ἔτος εἶναι ἡ δεκαετηρίς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία συνῆλθε τόν Ἰούνιον τοῦ 2016 εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἀκαδημίαν Κρήτης. Τά Συνοδικά κείμενα ἀναφέρονται εἰς τήν δομήν καί τήν λειτουργικήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, εἰς τήν Ὀρθόδοξον πνευματικότητα, εἰς τάς σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον καί εἰς τήν ἀποστολήν καί ποιμαντικήν μαρτυρίαν αὐτῆς σήμερον, ἐκφράζουν δέ αὐθεντικῶς τήν ἀδιαλείπτως βιωθεῖσαν καί βιουμένην ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Παράδοσιν τῆς Ἀληθείας καί ἀποτελοῦν τιμαλφέστατον πνευματικόν θησαυρόν διά τήν ἀνά τήν οἰκουμένην Ὀρθοδοξίαν. Ἐργαζόμεθα διά τήν πρόσληψιν τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου καί τήν θεολογικήν καί ποιμαντικήν ἀξιοποίησίν των, ἐν ἀκραδάντῳ βεβαιότητι ὅτι ὁ εὐλογήσας τήν προετοιμασίαν καί τήν διεξαγωγήν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου Θεός τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης, θά στηρίξῃ αὐτήν τήν διαδικασίαν προσλήψεως τῶν ἀποφάσεών της, τήν «σύνοδον μετά τήν Σύνοδον», ὅπως τήν ἀπεκαλέσαμεν. 

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα,

Ποτέ εἰς τήν ἱστορικήν της πορείαν, ἡ ἐσωστρέφεια δέν ἐξέφραζεν οὐσιαστικῶς τήν Ἐκκλησίαν καί δέν τήν ὠφέλησεν, ἀφοῦ ἡ κλειστότης δέν ἀποτελεῖ ὀρθήν κατανόησιν τοῦ «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» χαρακτῆρος αὐτῆς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ὁ ἐλευθερωτής» τῆς ἱστορίας καί ὄχι «ὁ ἀντίπαλός της». Διά νά ἐξαγγέλλῃ λόγῳ καί ἔργῳ τό εὐαγγέλιον τῆς ἐλευθερίας καί νά ἀναδεικνύῃ τό ὑπαρξιακόν βάθος, τήν μεταμορφωτικήν δύναμιν καί τήν ἐμβέλειάν του, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά γνωρίζῃ τάς ζωτικάς ἀνάγκας καί τά ὁράματα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, νά καταγράφῃ καί νά ἀξιολογῇ τά σημεῖα τῶν καιρῶν. 

Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, μεταξύ πολλῶν δράσεων, εἰς τό κέντρον τῆς μερίμνης ἡμῶν εὑρίσκετο κατά τό παρελθόν ἔτος ὁ ἀγών διά τήν εἰρήνην, ἐν μέσῳ σοβούσης πολεμικῆς βίας. Δι᾿ ἡμᾶς προσωπικῶς, εἶναι ἀδιανόητον νά ὁμιλῶμεν περί πίστεως καί θρησκείας καί νά μή ἀναφερθῶμεν εἰς τόν ρόλον των διά τήν ἐπίτευξιν τῆς εἰρήνης. Ἡ γνησία πίστις εἰς Θεόν ζῶντα συμβάλλει ὄχι μόνον εἰς τήν ἐσωτερικήν πνευματικήν εἰρήνην, ἀλλά καί εἰς τήν προώθησιν τῆς «ἐξωτερικῆς εἰρήνης» καί τήν ὑπέρβασιν τῆς ἐπιθετικότητος καί τῆς βίας εἰς τήν κοινωνίαν. Ἐπαναλαβάνομεν καί ἐνώπιόν σας τήν πεποίθησιν ἡμῶν ὅτι ἡ εἰρηνοποιητική δρᾶσις τῶν θρησκειῶν συναρτᾶται σήμερον μέ τήν εἰρήνην τῶν ἰδίων τῶν θρησκειῶν μεταξύ των, μέ τόν διάλογον καί τήν συνεργασίαν των ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ ἀνθρώπου. Διακονοῦμεν τόν διάλογον τοῦτον, καί ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι συμβάλλομεν εἰς τήν ἐνίσχυσιν τῆς ἐμπιστοσύνης εἰς τήν δύναμιν καί τήν ἀποτελεσματικότητα τοῦ διαλόγου γενικώτερον. Προσευχόμεθα, τό ἔτος 2026 νά ἀποδειχθῇ, χάριτι τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, ἔτος εἰρηνεύσεως καί καταλλαγῆς, συμφιλιώσεως καί δικαιοσύνης.

Ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ κλίνας οὐρανούς καί καταβάς, νά κρατύνῃ τόν λαόν Αὐτοῦ καί νά τόν ὁδηγῇ εἰς ὁδούς εὐθείας, νά ἀναπαύῃ δέ τάς ψυχάς τῶν μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένων σεπτῶν Προκατόχων ἡμῶν, πάντων τῶν εὐόρκως διακονησάντων τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον, πάλαι τε καί ἐπ᾿ ἐσχάτων, καί τῶν ἐνταῦθα καί ἐν ἁπάσῃ τῇ δεσποτείᾳ Κυρίου ἀναπαυομένων τέκνων τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐν Χώρᾳ ζώντων καί σκηναῖς δικαίων, χαρίζηται δέ πᾶσιν ὑμῖν, ἀγαπητοί παρόντες, πρεσβείαις τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί πάντων τῶν Ἁγίων, αἴσιον, ὑγιηρόν, καλλίκαρπον καί πλῆρες θείων δωρημάτων τό νέον ἔτος. Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

Χρόνια πολλά καί καλά!