Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ´ ΩΡΑ

Ἀπολυτίκια: 1.– «Τόν ζωοποιόν Σταυρόν...». 2.– Δόξα, «Ὡς τοῦ ἄνω στερεώματος...».
Κοντάκιον: «Οὐρανός πολύφωτος...».
Ἀπόλυσις: Μικρά.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Προοιμιακός.
Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...».
Ἑσπέρια: Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Σταυροῦ· «Σταυρός ἀνυψούμενος... – Μωσῆς προετύπου σε... – Σταυρέ πανσεβάσμιε...», εἰς 6, ἅπαντα ἐκ δευτέρου.
Δόξα, Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον αὐτοῦ· «Δεῦτε, ἅπαντα τά ἔθνη...».
Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί τά Ἀναγνώσματα.
Ἀπόστιχα: Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Σταυροῦ· «Χαίροις, ὁ ζωηφόρος Σταυρός... – Χαίροις, ὁ τοῦ Κυρίου Σταυρός... – Χαίροις, ὁ τῶν τυφλῶν ὁδηγός...», μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων, εἰς τά δύο τελευταῖα: α´.– «Ὑψοῦτε Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν καί προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ ὅτι ἅγιός ἐστιν». β´.– «Ὁ δέ Θεός βασιλεύς ἡμῶν πρό αἰώνων εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς».
Δόξα, Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Ὅνπερ πάλαι Μωϋσῆς...».
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον: Τοῦ Σταυροῦ· «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου...», τρίς.
Ἀπόλυσις: «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...».

Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ

Μετά τόν Ν´ Ψαλμόν, τά διά τήν Λιτήν τῆς Ἑορτῆς Στιχηρά Ἰδιόμελα· «Σήμερον ὡς ἀληθῶς...» κτλ. μετά τοῦ· Δόξα, Καί νῦν, αὐτῶν, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ. Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον· «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου...».

ΟΡΘΡΟΣ

Ἑξάψαλμος.
Εἰς τό· «Θεός Κύριος...».
Ἀπολυτίκιον: Τοῦ Σταυροῦ· τρίς.
Καθίσματα: Τῆς Ἑορτῆς τῆς α´ καί β´ Στιχολογίας καί τό μετά τόν Πολυέλεον, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ, ἅπαντα ἐκ δευτέρου.
Ἀναβαθμοί: Τό α´ Ἀντίφωνον τοῦ δ´ ἤχου· «Ἐκ νεότητός μου...».
Προκείμενον: «Εἴδοσαν πάντα τά πέρατα τῆς γῆς τό σωτήριον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν».
Στίχος: «ᾌσατε τῷ Κυρίῳ ᾄ|σμα καινόν».
Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τῆς Ἑορτῆς· «Πάτερ, δόξασόν σου τό ὄνομα...» (Ἰω. ιβ´ 28-36).
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι...».
Ὁ Ν´ Ψαλμός: (Χῦμα). Δόξα· «Σύ μου σκέπη κραταιά...». Καί νῦν, τό αὐτό. Τό Ἰδιόμελον· «Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ...».
Κανών: Τοῦ Σταυροῦ· «Τόν τύπον πάλαι Μωσῆς...», μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ, ἄνευ στίχων, εἰς 6.
Ἀπό γ´ ᾨδῆς·
Μεσῴδιον Κάθισμα: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐν Παραδείσῳ με τό πρίν...», ἅπαξ.
Ἀφ' ς´ ᾨδῆς·
Κοντάκιον – Οἶκος: Τῆς Ἑορτῆς.
Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας.
Καταβασίαι: «Σταυρόν χαράξας...».
Ἡ Τιμιωτέρα: Οὐ στιχολογεῖται, ἀντ' αὐτῆς ἡ διπλή θ´ ᾨδή τοῦ Κανόνος τῆς Ἑορτῆς· «Ἀγαλλέσθω τά δρυμοῦ ξύλα...», καί· «Μή τήν πικρίαν τήν τοῦ ξύλου...», ἄνευ στίχων. Εἰς τά δύο τελευταῖα, Δόξα, Καί νῦν.
Εἱρμός θ´ ᾨδῆς: «Μυστικός εἶ, Θεοτόκε...», καί· «Ὁ διά βρώσεως τοῦ ξύλου...».
Ἐξαποστειλάρια: Τῆς Ἑορτῆς· «Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης...» δίς, καί· «Σταυρός ὑψοῦται σήμερον...», ἅπαξ.
Αἶνοι: Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Σταυροῦ· «Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος...», εἰς 4, τό πρῶτον δίς.
Δόξα, Καί νῦν: Τό Ἰδιόμελον αὐτῶν· «Σήμερον προέρχεται...».
Δοξολογία: Μεγάλη, εἰς ἦχον δ´, «Ἅγια» καί ἐπακολουθεῖ:

Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Οἱ χοροί κατέρχονται καί μεταβαίνουσι εἰς τήν Βόρειον Πύλην τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Εἰς τό· «Δόξα Πατρί» τοῦ· «Ἅγιος ὁ Θεός» τῆς Δοξολογίας ὁ Ἱερεύς λαμβάνει τό θυμιατόν καί θυμιᾷ ἐννεάκις τόν ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης εὑρισκόμενον, ηὐτρεπισμένον διά βασιλικοῦ καί τριῶν κηρῶν δίσκου,Τίμιον Σταυρόν καί ποιεῖ τρεῖς μετανοίας, ἀσπάζεται τήν Ἁγίαν Τράπεζαν καί αἴρει τόν δίσκον μετά τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπί κεφαλῆς καί ἐξέρχεται ἀπό τῆς Βορείου Πύλης τοῦ Ἱ. Βήματος, τῶν χορῶν ψαλλόντων τό ᾀσματικόν· «Ἅγιος ὁ Θεός», προπορευομένων τῶν Λαμπαδούχων μετά ἑξαπτερύγων (πλήν τοῦ Σταυροῦ) καί τῶν Ἱεροψαλτῶν.
Ἡ πομπή, ὅταν φθάσῃ εἰς τό μέσον τοῦ Σολέα, περιφέρεται τρίς πέριξ τοῦ τρισκελίου. Ἀκολούθως ὁ Ἱερεύς κρατῶν εἰς τάς χεῖρας τόν δίσκον ἐκφωνεῖ τό· «Σοφία· Ὀρθοί» καί ἐν συνεχείᾳ τίθησι τόν δίσκον ἐπί τοῦ τρισκελίου καί λαβών τό θυμιατόν καί θυμιῶν κυκλοτερῶς τοῦ τρισκελίου τόν Τίμιον Σταυρόν ψάλλει τό· «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου...», ὅπερ ἐπαναλαμβάνουσιν οἱ δύο Χοροί.
Λαβών ἐν συνεχείᾳ ἀπό τόν δίσκον τόν Τίμιον Σταυρόν μετά κλάδων βασιλικοῦ, κρατεῖ αὐτόν ὑψηλά καί ἐκφωνεῖ· «Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου...». Οἱ Χοροί ψάλλουσι μ´ φοράς τό «Κύριε, ἐλέησον». Ὁ Διάκονος ἤ ἄλλος τις, ραντίζει μέ κανίον τόν ὑπό τοῦ Ἱερέως κρατούμενον τίμιον Σταυρόν καί βασιλικόν καί κλίνει μέχρι τοῦ ἐδάφους καί κατ' ὀλίγον ἀνίσταται. Ἐλθών πρός τά δεξιά τοῦ τρισκελίου, βλέπων πρός βορρᾶν ἐκφωνεῖ· «Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τῶν εὐσεβῶν καί Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν» καί ποιεῖ τήν β´ Ὕψωσιν. Ἐλθών εἰς τήν ἀνατολικήν πλευράν καί βλέπων πρός δυσμάς ἐκφωνεῖ· «Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν...» καί ποιεῖ τήν γ´ Ὕψωσιν. Ἐλθών πρός βορρᾶν (ἀριστερά) ἐκφωνεῖ· «Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας... τῶν ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδρομητῶν τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τούτου» καί ποιεῖ τήν δ´ Ὕψωσιν. Ἐλθών δέ πάλιν πρό τοῦ τρισκελίου καί βλέπων πρός ἀνατολάς ἐκφωνεῖ· «Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ πάσης ψυχῆς Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, ὑγείας τε καί σωτηρίας καί ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» καί ποιεῖ τήν ε´ Ὕψωσιν. Μετά τό· «Κύριε, ἐλέησον...» τίθησι τόν Τίμιον Σταυρόν καί τόν βασιλικόν ἐπί τοῦ δίσκου. Εἶτα ὁ Ἱερεύς ἤ ὁ Ἀρχιερεύς, (ὅστις ἄν ᾖ χοροστατῶν) κατέρχεται τοῦ θρόνου, λαμβάνει ἐκ τοῦ δίσκου τόν Τίμιον Σταυρόν μετά κλάδων βασιλικοῦ, ὑψώνει τοῦτον καί ψάλλει τό Κοντάκιον· «Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ...». Εἶτα ἀποθέτει αὐτόν ἐπί τοῦ δίσκου, ποιεῖ τρεῖς μετανοίας μετά Σταυροῦ, ἀσπάζεται τόν Τίμιον Σταυρόν καί ψάλλει ἅπαξ· «Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα...», ὅπερ ἐπαναλαμβάνει ἀνά μίαν καί ἑκάτερος τῶν χορῶν καί γίνεται ὑπό τοῦ λαοῦ ἡ προσκύνησις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τῶν Χορῶν ψαλλόντων τά Ἰδιόμελα· «Δεῦτε, πιστοί...», κτλ. Ὁ Ἀριστερός χορός ψάλλει τό Ἀπολυτίκιον· «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου».

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Ἀντίφωνα: Τῆς Ἑορτῆς.
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν, Ἦχος β´: «Ὑψοῦτε Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν, καί προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ, ὅτι ἅγιός ἐστι. Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ σαρκί σταυρωθείς, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούϊα».
Μετά τήν Εἴσοδον.
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου...».
Κοντάκιον: Ὁμοίως· «Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ...».
Ἀντί Τρισαγίου: «Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καί τήν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν».
Ἀπόστολος: Τῆς Ἑορτῆς· «Ὁ λόγος ὁ τοῦ Σταυροῦ...» (Α´ Κορ. α´ 18-24).
Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Συμβούλιον ἐποίησαν οἱ Ἀρχιερεῖς...» μέχρι τοῦ· «...κλίνας τήν κεφαλήν παρέδωκεν τό πνεῦμα» (Ἰω. ιθ´ 6-11, 13-20, 25-28, 30).
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Μυστικός εἶ, Θεοτόκε...».
Κοινωνικόν: «Ἐσημειώθη ἐφ' ἡμᾶς τό φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε».
«Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου...», κτλ.
Ἀπόλυσις: Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.
Ἐν τῇ τραπέζῃ κατάλυσις οἴνου καὶ ἐλαίου.