Ἡ Ἀκολουθία κατά τήν τάξιν τῆς 15ης Αὐγούστου. Καταλιμπάνονται εἰς τόν Ἑσπερινόν τά Ἀναγνώσματα, εἰς τό Μεσονυκτικόν τά Ἰδιόμελα τῆς Λιτῆς, εἰς τόν Ὄρθρον, ὁ Πολυέλεος καί τό Κάθισμα αὐτοῦ, τό Εὐαγγέλιον τοῦ Ὄρθρου, ἀντί τῆς μετά τήν γ´ ᾨδήν Ὑπακοῆς ἕν Κάθισμα τῆς Ἑορτῆς κατά βούλησιν, τό Συναξάριον, καί ἀντ' αὐτοῦ ἀναγινώσκεται τό τῆς ἡμέρας (23ης Αὐγούστου).

ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Ἀντίφωνα: Τῆς Ἑορτῆς.
Εἴσοδος.
Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἐν ἁγίοις θαυμαστός...»
Μετά τήν Εἴσοδον.
Ἀπολυτίκιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐν τῇ Γεννήσει...».
Κοντάκιον: Ὁμοίως· «Τήν ἐν πρεσβείαις...».
Τρισάγιον.
Ἀπόστολος: Τῆς Ἑορτῆς· «Τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν...» (Φιλιπ. β´ 5-11).
Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς κώμην τινά...» (Λουκ. ι´ 38-42, ια´ 27-28), ζήτει ἀμφότερα τῇ 15ῃ Αὐγούστου.
Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Αἱ γενεαί πᾶσαι... – Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι...».
Κοινωνικόν: «Ποτήριον...».
«Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ.
Ἀπόλυσις.