[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ομιλία του Μοναχού Κοσμά Σιμωνοπετρίτη, Αρχιγραμματέα της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους, κατά την Θεία Λειτουργία για την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου στον Ι.Καθεδρικό Ναό Παναγίας Πέραν (21 Νοεμβρίου 2019)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

«Καί προσήνεγκεν αὐτήν τοῖς ἀρχιερεῦσι καί εὐλόγησαν αὐτήν καί εἶπον: Ὁ Θεός τῶν ὑψωμάτων, ἐπίβλεψον ἐπί τήν παῖδα ταύτην καί εὐλόγησον αὐτήν ἐσχάτην εὐλογίαν, ἥτις διαδοχήν οὐκ ἔχει.»

Παναγιώτατε Πάτερ καί καί προσκυνητέ ἡμῶν Οἰκουμενικέ Δέσποτα,

Μεγάλην τιμήν καί εὐλογίαν περιποιήσασθε εἰς τήν ἐμήν ἐλαχιστότητα, νά παρίσταμαι ἐνώπιον ὑμῶν καί ἐνώπιον τῶν σεβασμίων Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν καί νά καθίσταμαι οὕτως, τῇ πατρικῇ Ὑμετέρᾳ εὐνοίᾳ καί διαθέσει,  συμμέτοχος καί συγκοινωνός τῆς Ἱερᾶς ταύτης πανηγύρεως  τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Θεοτόκου τοῦ Σταυροδρομίου, ἐν τῇ καθιερωμένῃ Πατριαρχικῇ καί Συνοδικῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ, τῇ λαμπροφόρῳ ταύτῃ ἡμέρᾳ τῶν Εἰσοδίων Αὐτῆς.
Ἐδίστασα καί συνέσταλην πρός στιγμήν πρός ἀποδοχήν μιᾶς τοιαύτης προσκλήσεως καί τιμῆς παρά τῆς Ὑμετέρας Θεοφρουρήτου Παναγιότητος, συναισθανόμενος ἑαυτόν παντελῶς ἀδύναμον διά τό ἀνατιθέμενον ἔργον, ἀλλά ἡ εὐλογία καί ἐπιθυμία τοῦ πανσεβάστου πατρός καί Δεσπότου ἡμῶν, μετά τῶν εὐχῶν καί τῆς εὐλογίας τοῦ ἡμετέρου Γέροντος καί Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἐλισαίου καί τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους, ἔλυσαν ἐν τῷ ἅμα τόν δισταγμόν. Ἐπί πλέον συνελογίσθην ὅτι ἡ πατρική αὕτη πρόσκλησις καί εὐλογία Σας, Παναγιώτατε, ἐνισχύει καί αἰσθητοποιεῖ τήν ἄρρηκτον ἑνότητα τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, τοῦ Φαναρίου, καί τοῦ Ἱεροῦ Ἄθωνος, τόν ὁποῖον πρό ἑνός περίπου μηνός ἐπεσκέφθητε, ἐμπλήσας χαρᾶς καί πνευματικῆς εὐφροσύνης τούς Ἁγιορείτας πατέρας, οἵτινες ἐπανείδομεν ἐκ τοῦ σύνεγγυς τό περιπόθητον καί πανεσβέβαστον πρόσωπον τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Κορυφῆς.
Καί ἰδού εἴμεθα ἐνώπιόν Σας νῦν καί ὁρῶμεν καί πάλιν ὑμᾶς ἐν τῷ σεβασμίῳ τούτῳ Ἱερῷ Ναῷ, ἀλλά καί μετά πολλῆς συγκινήσεως λαμβάνομεν μικράν τινα ἰδέαν τοῦ πολυδιαστάτου καθημερινοῦ ἔργου Σας, τῆς διακονίας τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μητρός Ἐκκλησίας καί τῶν ἐνταῦθα διαβιούντων λίαν ἀγαπητῶν ἡμῖν τοῖς Ἁγιορείταις ὁμογενῶν καί λοιπῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων.
Ἀπόδειξις τῆς ἀδιαλείπτου μερίμνης τῆς Μητρός ἡμῶν Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας διά τήν πνευματικήν ἀνέλιξιν καί πρόοδον τοῦ Γένους μας ἀποτελεῖ μεταξύ πολλῶν ἄλλων καί τό θεομητορικόν τοῦτο σέμνωμα τῶν Εἰσοδίων τῆς Κυρίας Θεοτόκου εἰς τό σταυροδρόμιον τῆς Πόλεως, διά τοῦ ὁποίου ἡ κοινή Ἔφορος αὐτῆς καί τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους ἐκχέει τήν εὐλογίαν Της εἰς τόν ἐνταῦθα προστρέχοντα λαόν της. Ὁ δέ Ὀρθόδοξος εὐλαβής καί εὐγνώμων εἰς τόν Θεόν τῶν πατέρων αὐτοῦ λαός τῆς Βασιλευούσης προσέφερε, διά τῆς πρό διακοσίων καί πλέον ἐτῶν οἰκοδομῆς ἐνταῦθα τοῦ ἀρχικοῦ ναΐσκου, ἐν μιᾷ καί μόνῃ νυκτί, συνδρομῇ καί κόπῳ τῶν πιστῶν ἐνοριτῶν, ἀνδρῶν τε καί γυναικῶν, πρός τούς ἐργαζομένους τεχνίτας, προσέφερε τῇ σαρκί νηπιαζούσῃ Τροφῷ τῆς ζωῆς ἡμῶν τά χαριστήρια, μέ τόν μόχθον καί τόν ἱδρῶτα του, ὅπως ἄλλωστε τό ἔπραξε καί εἰς ἑτέρας πολλάς στιγμάς τῆς μακραίωνος ἱστορίας του.
Καί συνεχίζει ἀγογγύστως νά προσφέρῃ μέχρι σήμερον, συμμετέχων εἰς τήν ζωήν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί τήν συντήρησιν τοῦ ἱεροῦ τούτου ναοῦ, ἀποβλέπων εἰς τό κοινόν καλόν καί τήν, διά κοινωφελῶν ἔργων, ἔκχυσιν τῆς εὐλογίας τοῦ Κυρίου καί τῆς Ὑπεραγίας Μητρός Του εἰς τήν ζωήν του.
Ὅθεν, εἰς ταύτην τήν ἀγαθήν πορείαν εὐποιίας καί φιλογενείας ἐντρυφῶντες καί βλέποντες ταῦτα καί ἄχρι τῆς σήμερον συνεχιζόμενα, εἶναι φυσικόν, ὅσοι ἐρχόμεθα ἔξωθεν, καί μάλιστα ἀπό τόπον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐξ ὁλοκλήρου ἀφιερωθῆ εἰς τήν Θεοτόκον, νά συγκινούμεθα καί νά κλίνωμεν γόνυ, κατά τό ἁγιορειτικόν τυπικόν, βαθυτάτου σεβασμοῦ καί υἱϊκῆς ἀγάπης τῇ Ὑμετέρᾳ Σεπτῇ Κεφαλῇ καί τῇ ἁγιωτάτη τοῦ Θρόνου Ἱεραρχίᾳ, ἀλλά καί τῷ πιστῷ λαῷ, τῷ ἐγγύς καί μακρόθεν ἐλθόντι.
Ἀσπαζόμενοι λοιπόν τούς κόπους Ὑμῶν, ἐκζητοῦμεν νῦν τάς ἁγίας εὐχάς Σας, Παναγιώτατε, μέ τήν παράκλησιν ἀκολούθως νά εὐλογήσετε, ἵνα προσφέρω, ἀναξίως μέν, ἀλλά τό κατά δύναμιν, ψέλλισμα εὐχαριστίας καί αἰνέσεως εἰς τόν θεοχώρητον ναόν, τήν Θεοτόκον, ἐν Ναῷ Κυρίου προσαγομένην.
Ὅπως ἐδίδασκε τάς δύο Ἀδελφότητας αὐτοῦ, ὁ ἀείμνηστος Γέρων ἡμῶν Αἰμιλιανός, «ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ ἡγιασμένη σκηνή. Ὅλες οἱ προτυπώσεις τῆς Παλαιᾶς διαθήκης ἔσβησαν μπροστά σέ αὐτήν τήν πραγματικότητα τῆς Παναγίας μας». Κατά τήν ἑρμηνείαν τοῦ Γέροντος, ἡ Θεοτόκος ὅλους μᾶς χωρεῖ, καί διά τοῦτο ὀνομάζεται σκηνή. Ἡ σκηνή χωρεῖ καί ἡμᾶς, ἀφοῦ χωρεῖ τόν Ἀχώρητον. Συγχρόνως ὅμως, αὕτη εἶναι καί ἡ κλῆσις τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, νά γινώμεθα καί ἡμεῖς ἐπίσης ἅγιαι σκηναί, διά νά χωροῦμεν τόν ἴδιον τόν Χριστόν. Μέ αὐτόν τόν τρόπον ἡ μία Σκηνή, ἡ Θεομήτωρ, γίνεται χῶρος, καί ἐν συνεχείᾳ ἐκ τοῦ χώρου μία ἄλλη σκηνή γεννᾶται.
Διά τοῦτο ὁ Γέρων Αἰμιλιανός ἔβλεπε τήν ἑορτήν αὐτήν ὡς μίαν ἀφορμήν νά ἀναθεωρήσωμεν καί ἡμεῖς τήν σχέσιν μας μέ τήν Ἐκκλησίαν, μέ τήν ἁγιότητα, μέ τή θεοτοκίαν μας, μέ τήν χριστοτοκίαν μας. Διότι πρέπει καί ἡμεῖς νά γεννήσωμεν, ὅπως ἡ Παναγία ἐγέννησεν, τόν Χριστόν. Ἡ κάθε μας ἐνέργεια, ἡ ἀγάπη μας, ἡ ζωή μας σημαίνει νά ἑλκύωμεν τό πρόσωπον τοῦ οὐρανίου Πατρός, ὁ Ὁποῖος τρέφει ἡμᾶς, ἡμέρας καί νυκτός, πνευματικῶς καί ὑλικῶς.
Ὅπως εἶναι γνωστόν, ἡ ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου προέρχεται ἀπό τά Ἀπόκρυφα Εὐαγγέλια. Φαίνεται ἀπίστευτος εἰς τόν ἀνθρώπινον νοῦν, πῶς μία τρετίζουσα παιδίσκη, ἡ ὁποία δέν εἶχε ἀκόμη σχηματίσει εἰκόνα τοῦ κόσμου αὐτοῦ, «Κυρίῳ προσάγεται, καί Ζαχαρίας ταύτην, ὁ Ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ, δεξάμενος ἐν τῷ Ναῷ, χαίρων ἀνέθετο». Ὅμως ἡ ὑπερβαίνουσα τήν ἀνθρωπίνην λογικήν ἱστορία αὕτη τῆς ἐν τοῖς ἀδύτοις τοῦ Ναοῦ προελεύσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, δέν θά ἦτο δυνατόν νά παραμείνῃ εἰς τήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐάν δέν ἦτο ἀληθινή. Ἡ Ἐκκλησία δέχεται μόνον ὅ,τι εἶναι ἀληθινόν, μέ τήν ἔννοιαν ὄχι μόνον τήν ἱστορικήν, ἀλλά καί τήν συμβολικήν καί ἐποικοδομητικήν. Ἀπέρριπτε μόνον ὅ,τι ἦτο αἱρετικόν καί ἀντίθετον πρός τήν ἀποκεκαλυμμένην ἀλήθειαν. Οὕτως, ἐκ τῶν ποικίλων διηγήσεων περί τῆς Θεοτόκου, ἐκράτησε ὅσα ἦσαν οἰκοδομητικά. Ταῦτα ὁ Θεός, μέ τήν ἄφθονον χάριν καί τάς πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, τά κάνει μίαν γέφυραν, μίαν κλίμακα, διά τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος ἀναβαίνει πρός Αὐτόν.
Ὅταν ἐτέχθη ὁ καρπός τῆς πίστεως τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης, οἱ ἅγιοι προπάτορες «ἐπέθηκαν αὐτῇ ὄνομα Μαριάμ, λέγοντες ὅτι καί τό ὄνομα αὐτῆς οὐ μαρανθήσεται», λέγει ἡ διήγησις αὕτη περί τῶν Εἰσοδίων. «Ἐγένετο δέ διετής ἡ παῖς. Καί εἶπεν Ἰωακείμ: Ἀνάξωμεν αὐτήν ἐν τῷ ναῷ Κυρίου, ὅπως ἀποδῶμεν τήν ἐπαγγελίαν, ἤν ἐπηγγειλάμεθα,…». Ὅμως ἡ ἁγία Ἄννα προέκρινε τό τρίτον ἔτος, «ὅπως μή ζητήσῃ ἡ παῖς πατέρα ἤ μητέρα».
Ἡ ἀφιέρωσις τῆς Παναγίας, τῆς τριετιζούσης ἀμιάντου δαμάλεως, πρός τόν Θεόν, ἐσήμαινε διά αὐτήν τήν ἀπάρνησιν καί τῆς φυσικῆς της συγγενείας, αὐτῶν τῶν γεννητόρων Της. Μέ τόν τρόπον αὐτόν ἡ τριετής Θεοτόκος γίνεται πρότυπον τῆς μοναστικῆς ἀποταγῆς τῶν πάντων, καί αὐτοῦ τοῦ πλέον ἱεροῦ διά τόν ἄνθρωπον δεσμοῦ τῶν φυσικῶν γονέων καί ὑπενθυμίζει, ἰδιαιτέρως εἰς ἡμᾶς τούς μοναχούς, ὅτι καί τό πλέον ἱερώτερον πρᾶγμα δέν ἐπιτρέπεται νά εἰσέρχεται μεταξύ ἡμῶν καί τοῦ Θεοῦ. Ὁ μοναχός εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος τρέφεται, σύν ἁγίοις καί ἀγγέλοις, ὅπως ἡ Θεοτόκος, καί ἀνήκει εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Καί τά Εἰσόδια εἶναι ἡ ἑορτή, ἡ ὁποία ὑποδηλοῖ τό μυστήριον τῆς μοναχικῆς πολιτείας καί ἀποταγῆς.
«Καί ἐδέξατο αὐτήν ὁ Ἱερεύς. Καί εὐλόγησεν αὐτήν καί εἶπεν. Ἐμεγάλυνεν Κύριος τό ὄνομά σου ἐν πάσαις ταῖς γενεαῖς· ἐπί σοί ἐπ᾽ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν φανερώσει Κύριος τό λύτρον αὐτοῦ τοῖς υἱοῖς Ἰσραήλ». Καί ἀληθῶς, ἐξ Αὐτῆς τῆς ῥίζης Ἱεσσαί, θά ἀναβλαστήσῃ τό ἀμάραντον ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας, ὁ Χριστός, Οὗ τῆς εὐωδίας μετέχοντες, διά τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, καρπούμεθα τήν αἰώνιον ζωήν καί σωτηρίαν. Διά δέ τοῦ ὑπερφυοῦς μυστηρίου τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον διηκόνησε ἡ Θεομήτωρ, κοινωνοῦμεν τοῦ ἀνάρχου φωτός. «Ἡ χείρ τοῦ Θεοῦ ἐναγκαλίζεται ἡμᾶς τρυφερῶς καί  ἀνάγει ἡμᾶς εἰς τόν οὐρανόν». Οὕτως ἐν τῷ χριστιανισμῷ συνενοῦνται τό ἄκρως ψηλαφητόν καί τό ἀπολύτως ἀπρόσιτον τοῦ Θεοῦ, ὅπως χαρακτηριστικῶς λέγει ὁ Ἁγιορείτης Γέρων Σωφρόνιος («Ὀψόμεθα τόν Θεόν καθώς ἐστίν», σελ. 137), περί τοῦ ὁποίου ἀγαθά προνοεῖ ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης, καθ᾽ ἅ ἠκούσαμεν ἐν Ἁγίῳ Ὄρει: τρώγομεν τό Σῶμα τοῦ σαρκωθέντος Χριστοῦ καί πίνομεν τό αἷμα Του· γινόμεθα μέλη τοῦ Σώματός Του. Ἐν τῇ μεθέξει τοῦ λόγου Αὐτοῦ ὁ κτιστός ἡμῶν νοῦς ἑνοῦται μετά τοῦ προαιωνίου Θείου Νοός, καί ψηλαφῶμεν Αὐτόν, τόν Ὁποῖον «οὐδείς πώποτε τεθέαται» (Α´ Ἰω. 4, 12), «τόν βασιλέα τῶν βασιλευόντων καί Κύριον τῶν κυριευόντων… Ὅν εἶδεν οὐδείς ἀνθρώπων οὐδέ ἰδεῖν δύναται» (Α´ Τιμ. 6, 15-16).
Ὅθεν, κατακλείοντες τόν ἀτελῆ λόγον μας, σήμερον, ἑορτήν τῶν Εἰσοδίων, καλούμεθα νά ἐμπνευσθῶμεν ἀπό τήν ζωήν τῆς ἀφιερώσεως τῆς Θεοτόκου καί νά συνακολουθήσωμεν τήν πορείαν Της, νά κοινωνήσωμεν, κατά δύναμιν, τοῦ βιώματος αὐτῆς τῆς ἀποταγῆς πάντων χάριν τοῦ Θεοῦ, καί νά μαρτυρήσωμεν τῆς εὐσεβείας «τό μέγα μυστήριον».
Συγχρόνως δέ καλούμεθα νά ἐπικαλούμεθα ἀδιαλείπτως τήν Δέσποιναν Θεοτόκον, ὅπως ἔγραφε χαρακτηριστικῶς ὁ ἀοίδιμος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μετανοίας Γέρων Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης: «Διά πᾶσαν μας ἀνάγκην ὀφείλομεν νά ζητῶμεν τήν Παναγίαν βοηθόν καί προστάτην καί μεσίτην πρός τόν Θεόν, διότι εἶναι εὔσπλαγχνος καί φιλάνθρωπος, καθώς ὁ Υἱός Της, καί ἀγαπᾶ καί θέλει πάντοτε νά μᾶς προστατεύῃ καί δύναται τά πάντα, διότι εἶναι Μήτηρ Θεοῦ, καθώς μαρτυρεῖ τῆς Ἐκκλησίας τό λόγιον: πολύ ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου» (ἐπιστολή ἐξ Ἁγίου Ὄρους, 25.1.1914, Μωυσέως Μοναχοῦ, «Ἱερώνυμος Σιμωνοπετρίτης. ὁ Γέρων τῆς Ἀναλήψεως», Ἱ. Μ. Σίμωνος Πέτρας, Ἅγιον Ὄρος 1982, σσ. 293-294). Αὐτήν ἄς παρακαλέσωμεν νά διανέμῃ τῶν χαρισμάτων τὴν γαλήνην τῇ ψυχῇ ἡμῶν, βρύουσα ζωήν τοῖς τιμῶσι ταύτην κατά χρέος.
Δωροφορήσατε ἡμᾶς, Παναγιώτατε, παρακαλοῦμεν, τάς θεοπειθεῖς καί πατρικάς εὐχάς καί εὐλογίας Ὑμῶν, σύν ταῖς δεήσεσι τῶν περιστοιχούντων Ὑμᾶς ἁγιωτάτων Συνοδικῶν Μητροπολιτῶν καί τῶν λοιπῶν σεβασμίων Ἱεραρχῶν.
Εὐχαριστοῦντες καί αὖθις, ἐλαχίστως ἀντιδωροῦμεν Ὑμᾶς τήν νυχθήμερον προσευχήν ἡμῶν ὅπως ἡ Ἔφορος τοῦ Ἁγιωνύμου ἡμῶν Ὄρους, Κυρία Θεοτόκος, ἡ Ὁποία ἐκάλεσεν ἡμᾶς εἰς τό περιβόλι Της, περιέπῃ καὶ σκέπῃ, καὶ διατηρῇ τήν Ὑμετέραν Παναγιωτάτην Κορυφήν ἐν ἀμφιλαφεῖ ὑγείᾳ, ἀκμῇ πνεύματος καί πάσῃ ἀγαθοδωρίᾳ, εἰς καρποφόρον συνέχισιν τῆς διακονίας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.