Ἐπιστροφή
 

Ὁμιλία τῆς Α.Θ.Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν χοροστασίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Γεωργίου Μακροχωρίου (9 Ἰουνίου 2019)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Δέρκων κ. Ἀπόστολε,
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Εὐγενεστάτη κυρία Γενική Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος εἰς τήν Πόλιν,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μέ πολλήν χαράν συνήχθημεν σήμερον εἰς τόν ἱστορικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Γεωργίου Μακροχωρίου διά νά συμπροσευχηθῶμεν, νά συνεορτάσωμεν καί νά ζήσωμεν τήν πάντοτε κατανυκτικήν, χαρμόσυνον καί ἀναστάσιμον Θείαν Λειτουργίαν, νά τελέσωμεν τά ἐγκαίνια τοῦ νέου Μητροπολιτικοῦ Οἴκου, νά εὐχαριστήσωμεν τόν Θεόν διά τάς εὐεργεσίας Του πρός τήν Ἐκκλησίαν καί τό Γένος καί νά δοξάσωμεν τό πανάγιον ὄνομα Αὐτοῦ. Ὅταν τελῆται ἡ Θεία Εὐχαριστία ἀνοίγουν οἱ οὐρανοί, τά πάντα γεμίζουν φῶς, πλημμυρίζουν ἀνάστασιν, προγευόμεθα τῆς αἰωνιότητος καί τῆς πληρότητος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἰς τό βίωμα τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν, ὅλη ἡ ζωή τρέφεται ἀπό τήν Θείαν Εὐχαριστίαν.
Τιμῶμεν σήμερον τήν μνήμην τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ κατά τό ἔτος 325 συνελθούσης Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία κατεδίκασε τόν Ἄρειον καί διετύπωσεν ἐν συμβόλῳ τήν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν. Ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν 9ην Ἰουνίου καί τήν κοίμησιν τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Κυρίλλου, τοῦ πρωτεργάτου τῆς Γ’ ἐν Ἐφέσῳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (431), κατά τῆς Νεστοριανικῆς πλάνης. Ποτέ ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῷ κόσμῳ δέν ὑπῆρξεν «εἰδυλλιακή». Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀντιμετώπισε τάς αἱρέσεις διά τῆς συνοδικῆς λειτουργίας της καί διά τῆς θεολογίας τῶν Πατέρων, τῶν «προμάχων τῆς Ὀρθοδοξίας» καί «ἀκραιφνῶν φυλάκων τῶν Ἀποστολικῶν παραδόσεων». Ὁλόκληρος ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ζωή «ἐν συνόδῳ». Ἡ θεία λατρεία, ἡ ποιμαντική διακονία, ἡ καλή μαρτυρία ἐν τῷ κόσμῳ, εἶναι διαστάσεις καί ἐκφάνσεις τῆς συνοδικῆς φύσεως τῆς Ἐκκλησίας.
Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον σεμνύνεται, διότι, μετά ἀπό πολλούς αἰῶνας, κατώρθωσεν, ἐν μακρᾷ προετοιμασίᾳ ὁμοῦ μετά τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, νά συγκαλέσῃ τήν «Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία συνῆλθεν ἐν Κρήτῃ τόν Ἰούνιον τοῦ ἔτους 2016. Αἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου αὐτῆς, ἀναφέρονται εἰς τήν κανονικήν δομήν τῆς Ἐκκλησίας, τήν λειτουργικήν ζωήν καί τήν ὀρθόδοξον πνευματικότητα, εἰς τάς σχέσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον καί, μέ πιστότητα εἰς τήν Παράδοσιν τῶν Πατέρων καί γνήσιον ποιμαντικόν ἐνδιαφέρον διά τόν ἄνθρωπον, εἰς τήν χριστιανικήν μαρτυρίαν ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ. Τά συνοδικά κείμενα προβάλλουν τήν «πατερικήν» αὐτοσυνειδησίαν καί ταυτότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἀναδεικνύουν τήν σημασίαν τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους διά τήν ἀντιμετώπισιν τῶν συγχρόνων προκλήσεων.
Εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, αἱ λέξεις «πνεῦμα τῶν Πατέρων» καί «Παράδοσις» παραπέμπουν εἰς τήν Ἑνότητα, Ἁγιότητα, Καθολικότητα, καί Ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, καί κατονομάζουν τό θεμέλιον τῆς πίστεως καί τῆς μαρτυρίας αὐτῆς, πού ἀπετέλεσε καί ἀποτελεῖ ἀνάχωμα ἐναντίον ὅλων τῶν τάσεων τοῦ παρελθόντος καί τοῦ παρόντος, αἱ ὁποῖαι ἀντιστρατεύονται τήν σωτηριώδη ἀποστολήν της.
Γενεά παρέρχεται καί γενεά ἔρχεται, τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα, καί ἡμεῖς οἱ ἐν τῇ Πόλει τοῦ Κωνσταντίνου, πιστοί κληρονόμοι αὐτῆς τῆς πολυτίμου παραδόσεως, φυλάσσομεν τόν τόπον καί τόν τρόπον τοῦ βίου τῶν πατέρων μας, τά ὅσια καί τά Ἱερά τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους, συνεχίζοντες, ἐν τῷ αὐτῷ πνεύματι καί μέ τό αὐτό σθένος καί ἐπιμονήν, τάς παραδόσεις μας, καί διασώζοντες ἐκεῖνο τό ὁποῖον παρελάβομεν. Οἱ καιροί ἀλλάζουν ὡς πρός τόν χαρακτῆρα τῶν προκλήσεων καί τό μέγεθός των, ἡ ἀπάντησίς μας εἶναι ὅμως πάντοτε ἡ αὐτή: «Ἰησούς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ’, 8). Δέν ὑπάρχει ἐναλλακτική ἐπιλογή, δέν στοιχειοθετεῖται ἄλλοθι. Εἴμεθα γνησίως παραδοσιακοί, μόνον ἐφ᾿ ὅσον ἀντιμετωπίζομεν τάς συγκεκριμένας προκλήσεις κάθε ἐποχῆς ἐπί τῇ βάσει τῶν ἀξιῶν τῆς Παραδόσεως, ὄχι ὅταν δειλιῶμεν καί καταφεύγωμεν εἰς τήν ἐσωστρέφειαν, οὔτε ὅταν ἐγκαταλείπωμεν τόν ἀγῶνα. Δέν ὑπάρχει γνησία παραδοσιακότης, ἐάν αὐτή δέν εἶναι ἡ βάσις καί τό ὄργανον διά νά ἀντιμετωπίσωμεν τήν ἀμφισβήτησιν τῆς ἀληθείας καί τῆς ταυτότητος τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ φυγή ἀπό τόν κόσμον εἶναι ἧττα τῆς Ἐκκλησίας καί ἐγκατάλειψις τῆς ἱστορίας εἰς τάς δυνάμεις «τοῦ κόσμου τούτου» (πρβλ. Ἰωάν. ιη’, 36), χωρίς ἐλπίδα μεταμορφώσεως τῆς ἱστορίας καί τοῦ κόσμου.
Ἀναφέρομεν ὅλα αὐτά, διά νά ἀναδείξωμεν τήν σημασίαν, τήν ὁποίαν ἔχει δι᾿ ἡμᾶς σήμερον ἡ ἀντιμετώπισις τῶν συγχρόνων προβλημάτων καί ἡ συνέχισις τοῦ καλοῦ ἀγῶνος διά τήν ζωήν μας ἐδῶ, εἰς τήν κοιτίδα τῆς Ρωμιοσύνης, μιμούμενοι τό σθένος, τήν πίστιν καί τά μεγαλεῖα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καί ἐπεβίωσαν ὑπό δυσχερεστέρας συνθήκας, ἀπό αὐτάς πού ἀντιμετωπίζομεν ἡμεῖς σήμερον. Ἡ λέξις, ἡ ὁποία ἐκφράζει τήν «ἀλήθειαν» δι᾿ ἡμᾶς, εἶναι τό «Συνεχίζομεν». Συνεχίζομεν, διότι ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ὁ «ἀεί μεθ᾿ ἡμῶν», πού εἶναι δηλ. πάντοτε μαζί μας, μᾶς ἔταξε νά φυλάσσωμεν ἐδῶ, εἰς τήν Πόλιν τοῦ Κωνσταντίνου, τόν τόπον καί τόν τρόπον τοῦ βίου τοῦ Γένους, ὅπως ἤδη ἐλέχθη. Συνεχίζομεν νά κρατῶμεν ἀνοικτά τά σεβάσματα τῆς Ρωμιοσύνης, τούς ναούς καί τά ἐξωκκλήσιά μας, τάς μονάς, τά ἁγιάσματα καί τά προσκυνήματα, τά ἱδρύματα καί τά σχολεῖα μας, νά φροντίζωμεν καί νά περιποιούμεθα τά κοιμητήρια καί τούς τάφους τῶν προγόνων μας. Συνεχίζομεν, διότι μόνον τοιουτοτρόπως τιμῶμεν τήν μνήμην, τάς θυσίας καί τά ὁράματα τῶν πατέρων μας. Συνεχίζομεν, διότι ἀνήκομεν εἰς τήν Πόλιν. Ἐδῶ εἶναι τό μέλλον μας, εἰς τόν τόπον ὅπου ἦτο τό παρελθόν καί ἐκτυλίσσεται τό παρόν μας. Συνεχίζομεν, διότι αὐτό ἐπιθυμοῦμεν καί αὐτό ὀφείλομεν.

Ἀγαπητοί ἐπισκέπται καί εὐσεβεῖς προσκυνηταί ἐξ Ἑλλάδος,

Νά ἔρχεσθε εἰς τήν Πόλιν τῶν Πόλεων, εἰς τό αἰώνιον πνευματικόν κέντρον τοῦ Γένους μας. Ἐδῶ, καί εἰς τήν Ἀνατολικήν Θρᾴκην, τήν Μικράν Ἀσίαν καί τόν Πόντον, ὑπάρχει ἡ σφραγίς τοῦ ὀρθοδόξου τρόπου τοῦ βίου, ἡ εὔλαλη σιωπή τῶν μνημείων τοῦ πολιτισμοῦ μας. Νά μεταφέρετε εἰς τά τέκνα σας, ὅτι ἐδῶ ὅταν ἔρχωνται, δέν εἶναι ξένοι καί ἁπλοῖ ἐπισκέπται. Νά τά βοηθήσετε νά βλέπουν τήν καταγωγήν των ἀπό τά ἅγια χώματα τῆς ἁγιοτόκου αὐτῆς γῆς, ὡς κεντρικόν στοιχεῖον τῆς ταυτότητός των.
Βλέπετε καί ζῆτε σήμερα τήν συνέχειαν τῆς Παραδόσεώς μας. 187 ἔτη μετά τά ἐγκαίνια τοῦ Κοινοτικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Μακροχωρίου, τά ὁποῖα ἔγιναν τήν 2αν Μαΐου 1832, τελοῦμεν σήμερον τήν Θείαν Λειτουργίαν, μέ παρούσας καί συνευχομένας τάς ψυχάς τῶν ἀναριθμήτων πιστῶν τοῦ Μακροχωρίου, διά τούς ὁποίους ὁ εὐλογημένος αὐτός οἶκος τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξε τό κέντρον τῆς ζωῆς των καί τό σημεῖον ἀναφορᾶς τῶν κοινοτικῶν πραγμάτων. Ἐδῶ εὕρισκαν οἱ πιστοί παρηγορίαν, στηριγμόν καί ἐλπίδα, ἐδῶ κατέθεταν τήν μετάνοιάν των καί μεταλάμβαναν τῶν ἀχράντων μυστηρίων, ἐδῶ ἐμοιράζοντο τήν χαράν τῶν ἑορτῶν, ἐδῶ ηὐλογοῦντο αἱ σημαντικώτεραι στιγμαί τοῦ βίου των. Ἔρχονται σήμερον εἰς τήν μνήμην μας οἱ εὐσεβεῖς κάτοικοι τοῦ Μακροχωρίου, αὐτοῦ τοῦ σπουδαίου κέντρου τῆς Ὁμογενείας μας κατά τήν περίοδον τῆς ἀκμῆς της, καί ὄχι μόνον, οἱ ὁποῖοι ἀνήγειραν ἐκ θεμελίων, «σχεδόν ἀμέσως», τόν νέον ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου μετά τόν καταστροφικόν σεισμόν τοῦ 1894. Ἀνάμεσά μας εὑρίσκονται Μακροχωρῖται, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν τά θλιβερά γεγονότα τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1955 καί τήν παρ᾿ ὀλίγον πυρπόλησιν τοῦ Ναοῦ, καί πολλοί πού ἐβίωσαν τήν περιπέτειαν τῆς ἀπαλλοτριώσεως καί κατεδαφίσεως τμήματός του ἀπό τόν Δῆμον Bakırköy, τό ἔτος 1985, πρός διεύρυνσιν τῆς πρό τῆς προσόψεως τοῦ Ναοῦ ὁδοῦ Ebuziya, μέ πρῶτον τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Νικαίας τόν ἀπό Δέρκων κύριον Κωνσταντῖνον, πρός τόν ὁποῖον ἀπευθύνομεν ἐγκάρδιον ἀδελφικόν ἀσπασμόν καί χαιρετισμόν.
Χαιρόμεθα ἅπαντες σήμερον τόν ἱερόν τοῦτον ναόν, ὁλόφωτον, εὐπρεπισμένον, καί μέ χαράν καί ἱκανοποίησιν τελοῦμεν τά ἐγκαίνια τοῦ Μητροπολιτικοῦ Οἴκου, εἰς τόν ὁποῖον θά στεγάζωνται εἰς τό ἑξῆς τά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δέρκων. Ἐκφράζομεν ὁλόθυμον τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐαρέσκειαν πρός τόν Ἱερώτατον ἀδελφόν Μητροπολίτην καί Ποιμενάρχην τῆς θεοτηρήτου Ἐπαρχίας Δέρκων κύριον Ἀπόστολον, τόν δραστήριον καί ἀποτελεσματικόν, τόν παραδοσιακόν καί ταυτοχρόνως σύγχρονον. Ἐπαινοῦμεν τόν ἅγιον Δέρκων διά τό πλούσιον ἔργον του καί διά τήν προσφοράν του εἰς τό ἐμπεπιστευμένον εἰς αὐτόν ποίμνιον, ἀλλά καί εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. Ὁ Δέρκων Ἀπόστολος εἶναι στενός συνεργάτης τῆς ἡμῶν Μετριότητος, Πρόεδρος τῆς Ἐφορείας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, ὅπου καί διετέλεσεν ἐπί 16 συναπτά ἔτη Ἡγούμενος (1995 – 2011), Πρόεδρος τῆς Συνοδικῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς καί ἄλλων σημαντικῶν Ἐπιτροπῶν. Τόν ἐκτιμῶμεν, τόν συγχαίρομεν καί τόν εὐχαριστοῦμεν θερμότατα.
Περαίνομεν τόν λόγον, ἐκφράζοντες τόν ἔπαινόν μας πρός τόν Πρόεδρον τῆς Ἐφοροεπιτροπῆς Μακροχωρίου Ἐντιμότατον κύριον Νικόλαον Ἀθανασιάδην, πρός τούς φιλογενεῖς καί προθύμους συνεργάτας αὐτοῦ, λίαν ἀγαπητούς Ἐπιτρόπους, διά τήν ἀρίστην διαχείρισιν τῶν κοινοτικῶν πραγμάτων, ἐν ὁμοψυχίᾳ μετά τοῦ ἁγίου Δέρκων, καί πρός πάντας τούς στηρίζοντας τάς δράσεις τῆς Κοινότητος ταύτης. Εὐχόμεθα, ἐπίσης, ὁ πλουσιόδωρος Κύριος τῆς δόξης νά εὐλογῇ καί νά ἐνισχύῃ τόν Αἰδεσιμώτατον πατέρα Ἀντώνιον Καρατζῖκον, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε πρό ὀλίγων μηνῶν τήν ἱερατικήν προϊσταμενίαν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τούτου.
Πρός πάντας τούς συμπροσευχομένους ἀπονέμομεν τήν Πατριαρχικήν μας εὐλογίαν καί ἐπικαλούμεθα ἐφ᾿ ὑμᾶς, δεήσεσι καί πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Κυρίλλου, τήν ἀείρυτον χάριν καί τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ τῶν πατέρων ἡμῶν.
Χρόνια πολλά καί καλήν Πεντηκοστήν!