[English] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Church calendar
Icons
Byzantine music
Contact details

Ἀρχική σελίς
Ἀρχική σελίς

Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τήν τελετήν ἐνθρονίσεως τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ἐρυθρῶν κ. Κυρίλλου (8 Ἰουνίου 2019)

Ἐπιστροφή
Ἐπιστροφή

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς,
Θεοφιλέστατε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς Ἐπίσκοπε Ἐρυθρῶν κύριε Κύριλλε,
Ἐξοχώτατε,
Εὐλαβέστατοι κληρικοί καί μοναχοί,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὑμνοῦντες καί δοξολογοῦντες τόν δαψιλεύοντα τῇ Ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ καί τῷ Γένει ἡμῶν πάντα τά σωτηριώδη δωρήματα Αὐτοῦ πανοικτίρμονα Κύριον, ἐνθρονίζομεν σήμερον, ἐν ἑορταστικῇ καί χαρμοσύνῳ ἀτμοσφαίρᾳ, τόν νέον Καθηγούμενον τῆς παλαιφάτου Ἱερᾶς καθ᾿ ἡμᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Ἐρυθρῶν κύριον Κύριλλον.
Ἐν ταὐτῷ, ἀποχαιρετοῦμεν τόν μέχρι πρό ὀλίγου Καθηγούμενον τῆς Χαλκίτιδος ταύτης Μονῆς, Ἱερώτατον, ἀπό Προύσης, Ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς κύριον Ἐλπιδοφόρον. Ὁ προσφιλέστατος ἀδελφός ἐπετέλεσεν ἐνταῦθα ἀξιοθαύμαστον ἔργον. Ἔδωκε νέαν ζωήν εἰς τήν Μονήν διά τῆς ἱδρύσεως μοναστικῆς ἀδελφότητος, κατέστησε τήν Θεολογικήν Σχολήν Χάλκης εὐρύτερον γνωστήν διά τῶν ἐμπνευσμένων πρωτοβουλιῶν του, διά τῆς ὀργανώσεως πολλῶν διεθνῶν συνεδρίων καί ἄλλων ἀξιολόγων πολιτιστικῶν καί πνευματικῶν ἐκδηλώσεων. Ἡ ψηφιοποίησις τοῦ Ἀρχείου καί τῆς Βιβλιοθήκης τῆς Μονῆς καί τῆς Σχολῆς, ἡ ἐκπόνησις, ἐν συνεργασίᾳ μέ τό Ἀριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονί-κης, μελέτης διά τήν διεύρυνσιν καί ἀναδιάρθωσιν τοῦ κτηριακοῦ συγκροτήματος τῆς Σχολῆς, ἡ ἀναμόρφωσις τοῦ κήπου καί πολλῶν ἐσωτερικῶν χώρων, ἡ ἵδρυσις τῆς σειρᾶς «Ἐκδόσεις Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης», ὁ ἀγών διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Σχολῆς, κοσμοῦν τήν Ἡγουμενίαν τοῦ ἁγίου ἀδελφοῦ, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλας αὐτάς τάς δράσεις συνειργάσθη ἁρμονικῶς καί ἀποτελεσματικῶς μέ τήν Ἐφορείαν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.
Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἐκτιμήσασα τό ἔργον καί τήν γενικωτέραν προσφοράν του, ἐνεπιστεύθη πρότριτα εἰς αὐτόν τήν διαποίμανσιν τῶν ἐν Ἡνωμέναις Πολιτείαις Ἀμερικῆς τέκνων αὐτῆς. Ἔθεσεν ἐπί τῶν ὤμων αὐτοῦ βαρύ φορτίον, διότι ἐγνώριζεν ὅτι ἔχει στιβαρούς ὤμους, ὅτι διαθέτει ἐκκλησιαστικόν φρόνημα, εὐφυΐαν, μόρφωσιν, ἀποφασιστικότητα καί ἰσχυράν βούλησιν, διά νά ἀγωνισθῇ τόν καλόν ἀγῶνα, καί νά ἀνταποκριθῇ εἰς τήν ὑψηλήν εὐθύνην τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἀξιώματος, πρός δόξαν Θεοῦ καί οἰκοδομήν τοῦ λαοῦ Αὐτοῦ, ἐν ἀκλονήτῳ πιστότητι πρός τήν τιμίαν παράδοσιν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ἐν πνεύματι διαλόγου, καί μέ εὐαισθησίαν διά τάς περιπετείας τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας.
Συγχαίρομεν καί εὐχαριστοῦμεν τόν Ἱερώτατον ἀδελφόν διά τήν εὔκαρπον Ἡγουμενίαν του εἰς τήν Χαλκίτιδα Μονήν καί διά τήν ἀκάματον μέριμνάν του διά τά τῆς Σχολῆς. Χωρίς νά ἔχῃ φοιτήσει εἰς τήν Σχολήν μας, ἀνεδείχθη γνήσιος Χαλκίτης, ἐνεστερνίσθη τό «πνεῦμα τῆς Χάλκης», τό ὁποῖον ἐλπίζομεν ὅτι θά μεταλαμπαδεύσῃ καί εἰς τόν Νέον Κόσμον. Εὐχόμενοι εἰς αὐτόν ἀγλαόκαρπον Ἀρχιεπισκοπικήν θητείαν ἐν Ἀμερικῇ, τόν προπέμπομεν μέ τούς λόγους τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καί πνευματικοῦ πατρός ἡμῶν Μητροπολίτου Χαλκηδόνος Μελίτωνος: Ἡ καθέδρα τοῦ Ἐπισκόπου «δέν εἶναι θρόνος δόξης, ἀλλά τύπος Σταυροῦ» («Λόγος κατά τήν ἐνθρόνισίν του ὡς Μητροπολίτου Ἴμβρου καί Τενέδου», 31/12/1950, Χαλκηδόνια, σ. 27).

Θεοφιλέστατε καί λίαν ἀγαπητέ ἐπίσκοπε Ἐρυθρῶν κύριε Κύριλλε,
Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία σέ κατέστησεν Ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, διά νά συνεχίσῃς τό ἔργον τοῦ προκατόχου σου, καί νά βάλῃς τήν ἰδικήν σου σφραγίδα, βάσει τῶν χαρισμάτων καί τῆς πνευματικῆς καί ποιμαντικῆς σου πείρας. Καλεῖσαι καί σύ νά διασώζῃς καί νά ἐκφράζῃς τό «πνεῦμα τῆς Χάλκης». Ὡς Καθηγούμενος τῆς Χαλκίτιδος Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ὡς Πνευματικός τῆς Ἁγιωτάτης Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῶν ὁμόρων Μητροπόλεων, θά εἶσαι ὁ ποιμήν, ὁ ὁποῖος προσεγγίζει τούς ἀνθρώπους, καί δέν ἀναμένει νά τόν πλησιάσουν ἐκεῖνοι. Θά εἶσαι ὁ διάκονος τοῦ Ὑψίστου καί τῶν ἀδελφῶν, ὁ ὁποῖος δέν ἀνήκει εἰς τόν ἑαυτόν του, πάντα εὐαίσθητος διά τά παθήματα τοῦ ἀνθρώπου, οὐδέποτε ράθυμος καί νωθρός, πάντοτε ἐν ἐγρηγόρσει καί ἑτοιμότητι, ἐν ἐπιγνώσει ὅτι «ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. θ’, 37), πορευόμενος μέ συνόμιλον τήν ταπεινοφροσύνην, καί μνήμων τοῦ σοφοῦ λόγου, ὅτι ἡ ἱερωσύνη «γνωρίζεται ὡς θυσία, καί οὐδέποτε ὡς ἄνεσις».
Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τήν ἀφοσίωσίν σου καί τό ποιμαντικόν σου τάλαντον. Τό ἔτος 2013 ἀνετέθη σοι, τῷ Ἀρχιμανδρίτῃ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, γόνῳ τῆς Λέσβου μέ καταβολάς ἐκ τῆς μαρτυρικῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ πνευματική μέριμνα τῆς Ὀρθοδόξου Κοινότητος ἐν Σμύρνῃ, ἔργον τὀ ὁποῖον ἀνέλαβες καί διεκπεραίωσες μέ ἔνθεον ζῆλον, μέ ὁλικήν ἀφιέρωσιν εἰς τήν ἀποστολήν σου, μέ πρᾳότητα καί διάκρισιν, μέ ἐνθουσιασμόν καί εὐαισθησίαν. Ἡ προσφορά σου ὑπῆρξεν, ὄντως, κατάθεσις ψυχῆς, «οὐ ζητούσης τά ἑαυτῆς» ἀγάπης (πρβλ. Α’ Κορ. ιγ’, 50). Κατώρθωσες να ἐγγίσῃς τάς ψυχάς τῶν ἡμετέρων καί τῶν ξένων, τῶν νέων καί τῶν ἐν ἡλικίᾳ, τῶν ἁπλῶν καί τῶν ἐν ἐξουσίαις, νά κερδίσῃς τήν ἐμπιστοσύνην καί τόν σεβασμόν πάντων.
Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία σέ προήγαγεν εἰς Ἐπίσκοπον Ἐρυθρῶν καί σέ ὠνόμασε Πνευματικόν τοῦ ἐν τῇ Πόλει Ὀρθοδόξου λαού τοῦ Θεοῦ μέ ἕδραν τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἐντιρνέκαπου. Καί νῦν, καθίστασαι Καθηγούμενος τῆς γεραρᾶς Χαλκίτιδος Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μεγάλη ἡ τιμή καί ὕψιστον τό χρέος! Ὁ μοναχισμός εἶναι σάρξ ἐκ τῆς σαρκός τῆς Ἐκκλησίας, βίωσις καί ἔκφρασις τοῦ ἀσκητικοῦ πνεύματος καί τῆς ἐσχατολογικῆς ταυτότητός της. Ἡ μοναστική ὁδός εἶναι προσφορά, ὄχι μόνον τοῦ ἔχειν, ἀλλά καί τοῦ εἶναι μας. Εἰς τήν ζωήν τοῦ μοναχοῦ καταργεῖται τό «ἐμόν καί τό σόν», ὄχι μόνον ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς ἀκτημοσύνης, ἀλλά καί τῆς ὑπερβάσεως τοῦ «δικαιώματος», τοῦ ἰδίου θελήματος, ὡς ἄνευ ὅρων προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ μας εἰς τόν Θεόν. Αὐτό τό ἦθος εἶναι ἡ πηγή τοῦ ὑψηλοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ, τόν ὁποῖον παρήγαγε καί διέσωσεν ὁ Ὀρθόδοξος μοναχισμός. Πρόκειται περί τοῦ πολιτισμοῦ βαθείας θεογνωσίας καί ἀνθρωπογνωσίας, ὑπακοῆς καί διακονίας, αὐτοπαραιτήσεως καί αὐθυπερβάσεως, ἀσκήσεως καί ἐγκρατείας, προσευχῆς καί ἁγιωσύνης, φιλανθρωπίας καί φιλοξενίας, ἀλλά καί τῆς δοξολογικῆς τέχνης, τῆς ἁγιογραφίας, τῆς ξυλογλυπτικῆς, τῆς μικρογραφίας, τῆς ναοδομίας, τῆς ὑμνογραφίας, τῆς ψαλτικῆς. Τά πάντα παραπέμπουν ἐδῶ εἰς τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. ι’, 42)  καί ἐκφράζουν τό Παύλειον «ζητεῖτε τά ἄνω ... τά ἄνω φρονεῖτε, μή τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολ. γ’, 1-2). Οὐδείς ἐκ τῶν προσκυνητῶν τῶν ἱερῶν μονῶν ἀποχωρεῖ χωρίς νά ἔχῃ βιώσει ὑπαρξιακόν συγκλονισμόν, κλονισμόν τῶν κοσμικῶν βεβαιοτήτων, χωρίς νά ἔχῃ ὑποστῆ «καλήν ἀλλοίωσιν».
Εἰς τόν ἱερόν τοῦτον Λόφον τῆς Ἐλπίδος, ἀπό τοῦ 9ου ἤδη αἰῶνος, δοξάζεται ἐν προσευχαῖς καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ἐν ἀσκήσει καί ταπεινώσει, τό τίμιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ, εἰς τήν ὑπό τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου τοῦ Μεγάλου ἱδρυθεῖσαν Ἱεράν Μονήν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μεσοῦντος τοῦ 19ου αἰῶνος προσετέθησαν εἰς τήν μοναστικήν ἀδελφότητα οἱ ἱεροσπουδασταί καί οἱ σοφοί διδάσκαλοί των, διά τῆς ἐγκαθιδρύσεως ἐνταῦθα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης. Ἡ ἐγκατάστασις καί λειτουργία τῆς Σχολῆς εἰς τήν γεραράν ταύτην Μονήν ἐτόνιζε τήν ἀποστολήν αὐτῆς νά διασώσῃ, νά μελετήσῃ καί νά μεταδώσῃ τήν θεολογικήν καί πνευματικήν παρακαταθήκην τῶν Πατέρων. Καθ᾽ ὅλην τήν λειτουργίαν τῆς Σχολῆς, ἀπό τό 1844 μέχρι τό 1971, μεταξύ Σχολῆς καί Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ὑπῆρχον στενοί δεσμοί ἀλληλοπεριχω-ρήσεως καί ἀλληλεπιδράσεως, δεδομένου ὅτι ἡ Χαλκῖτις Σχολή ἦτο ὁ θεολογικός βραχίων αὐτοῦ. Κατά τά 127 ἔτη λειτουργίας της, ἡ Σχολή ἐχαρίσατο εἰς τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν οἰκουμενικήν Ὀρθοδοξίαν ὑπερεννεακοσίους ἀποφοίτους, οἱ ὁποῖοι ἔδωκαν τήν «καλήν μαρτυρίαν» εἰς τήν θυσιαστικήν αὐτῶν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους.
Συμπληροῦνται ἐντός τοῦ 2019 ἤδη 48 ἔτη ἀπό τῆς, ἄνωθεν ἐπιβολῇ, διακοπῆς τῆς λειτουργίας τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης. Ὁ μακαριστός ἄμεσος προκάτοχος ἡμῶν Πατριάρχης Δημήτριος καί ἡ ἡμετέρα Μετριότης, μετ᾽ ἐπιμονῆς ἠγωνίσθημεν καί συνεχίζομεν νά καταβάλλωμεν προσπαθείας διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Χαλκίτιδος Τροφοῦ Σχολῆς, καθότι εἶναι ἰδιαιτέρως λυπηρόν τό γεγονός ὅτι ἡ πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων στερεῖται τῆς πνευματικῆς προσφορᾶς καί τῆς οἰκουμενικῆς ἀκτινοβολίας τῆς φωτεινῆς ταύτης ἑστίας τῶν γραμμάτων, τῆς θεολογίας, τοῦ πνευματικοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ ἤθους καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.
Παρελαύνουν ἐνώπιον ἡμῶν τήν στιγμήν αὐτήν αἱ γλυκεῖαι μορφαί τῶν Χαλκιτῶν, τῶν διδασκάλων καί συμμαθητῶν μας, τῶν πρό ἡμῶν καί τῶν μεθ᾽ ἡμᾶς ὁμογαλάκτων, τῶν εὐόρκως διακονησάντων τό θυσιαστήριον καί τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν καί τήν θύραθεν παιδείαν, τῶν τε μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένων καί τῶν λοιπῶν, τῶν διακονούντων τήν Ἐκκλησίαν ἄχρι τῆς σήμερον. Μᾶς συνδέουν αἱ κοιναί ἐμπειρίαι καί τό «πνεῦμα τῆς Χάλκης», κοινά βιώματα, κοιναί ἀξίαι, κοινά ὁράματα. Οὐδείς ἐν τῇ Τροφῷ Σχολῇ μετέδωκεν εἰς ἡμᾶς τούς σπουδαστάς ἄγονον ἐσωστρέφειαν ἤ ἀδιαφορίαν διά τόν κόσμον καί τόν πολιτισμόν. Προητοιμαζόμεθα διά μαρτυρίαν καί διακονίαν ἐν τῷ κόσμῳ, χωρίς δυϊσμούς καί δισταγμούς, μέ ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τήν τά ἀσθενῆ θεραπεύουσαν καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσαν θείαν χάριν. Μονή καί Σχολή ἦσαν εἰς τήν συνείδησίν μας ἕν καί τό αὐτό, ἐξεπροσώπουν καί ἐξέφραζον τήν αὐτήν ἀλήθειαν, τήν ἀλήθειαν τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.
Αὐτό τό πνεῦμα ἐδιδάχθημεν καί ἐβιώσαμεν οἱ ὁμογάλακτοι ἀδελφοί εἰς τό θρανίον καί τό στασίδι, εἰς τήν μελέτην καί τήν προσευχήν, εἰς τήν ἐπικοινωνίαν μεταξύ μας καί εἰς τήν λειτουργικήν ζωήν, εἰς τό θυσιαστήριον καί τό ἀναλόγιον, εἰς τήν ἁπλότητα τῆς βιοτῆς, τήν ἄσκησιν καί τήν νηστείαν, εἰς τήν κοινοβιακήν καθημερινότητα καί τήν σταυροαναστάσιμον ἀδελφοσύνην. Ὡς ἐγράφη προσφυῶς ὑπό ὁμογαλάκτου ἀδελφοῦ, εἰς τήν Χαλκίτιδα Σχολήν ἴσχυεν «ἡ προτεραιότητα τῆς ζωῆς καί τῆς ἐμπειρίας ἀπέναντι στή στενή καί στεγνή γνώση. Γι᾽ αὐτό ὅ,τι διδασκόμασταν στήν τάξη, δέν φάνταζε ἀφηρημένο καί ἀποκομμένο ἀπό τή ζωή. Δέν διαπιστώναμε χάσμα μεταξύ ζωῆς καί θεολογίας. Ἡ γνώση ἦταν ὑπαρξιακή, ἔδενε μέ τήν ἐμπειρία, ἡ θεολογία ἦταν ἔκφραση καί ἑρμηνεία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς». Ἡ ζωή μας καί αἱ σπουδαί μας εἰς τήν Χάλκην, εἶχον «κυριολεκτικά ... τό ἄρωμα τοῦ θυμιάματος» (Συνάντηση μέ το μυστήριο. Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκδ. Ἀκρίτας, Ἀθήνα χ. χρ., σ. 17).
Δέν εἶναι, ἑπομένως, διόλου τυχαῖον ὅτι ἐκ τῆς Σχολῆς μας ἀπεφοίτουν «ἄνθρωποι μεμυημένοι εἰς τήν θείαν Ἀγάπην, ἄνθρωποι ὡλοκληρωμένοι, ἀγαθοποιοί, εἰρηνοποιοί, φιλάνθρωποι, φιλοπρόοδοι, φίλεργοι, φιλομαθεῖς, φίλοι τοῦ Θεοῦ καί φίλοι τῶν ἀνθρώπων» (Ὁμιλία κατά τήν ἐγκατάστασιν τοῦ Προύσης Ἐλπιδοφόρου ὡς Ἡγουμένου τῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, 06.02.2012). Ἡ Χαλκῖτις Τροφός μᾶς ἔδιδε τά ἀπαραίτητα ἐφόδια διά νά πορευθῶμεν εἰς τόν κόσμον καί νά ζήσωμεν ὡς συνειδητοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί ὡς σύγχρονοι ἄνθρωποι, μέ θεμέλιον καί πυξίδα τοῦ βίου μας τήν ἐλευθερίαν «ᾗ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσεν» (Γαλ. ε´, 1).
Ἡ ἀναστολή τῆς λειτουργίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης εἶναι «μία ζοφερά σελίς εἰς τήν ἱστορικήν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων» (Ὁμιλία κατά τήν ἑορτήν τοῦ Ἱεροῦ Φωτίου, Χάλκη, 06.02.2014). Παρά τό γεγονός ὅτι αἱ συνεχεῖς προσπάθειαι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου πρός ἐξασφάλισιν τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς Σχολῆς δέν ἐκαρποφόρησαν μέχρι τῆς σήμερον, παραμένομεν αἰσιόδοξοι. Πιστεύομεν ὅτι ὁ Θεός τῆς ἀγάπης θά εἰσακούσῃ τάς προσευχάς μας καί θά εὐδοκήσῃ, ὥστε νά ἀνατείλῃ ἡ ποθεινή φωσφόρος ἡμέρα καί νά ἠχήσῃ ἐκ νέου ὁ κώδων τῆς Σχολῆς, καλῶν τούς νέους φοιτητάς εἰς τήν σπουδήν τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστήμης, εἰς τάς αὐλάς τῆς ἱστορικῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης.

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Δοξάζομεν τόν φιλάνθρωπον Θεόν διά τάς πολλάς εὐεργεσίας Του καί προσευχόμεθα νά στηρίζῃ ἡ χάρις Του τόν ἄγοντα αὔριον τά ὀνομαστήριά του Θεοφιλέστατον νέον Καθηγούμενον τῆς περιπύστου ταύτης Μονῆς εἰς τήν διακονίαν του, ἀλλά καί εἰς τήν τοποτηρητείαν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Προύσης, ὅπου ὁ ἀπό Προύσης ἅγιος Ἀμερικῆς ἔχει, ἐπίσης, ἐπιτελέσει σπουδαῖον ἔργον.
Νά μή λησμονῇς, ἅγιε ἀδελφέ, ὅτι τά πάντα, ὅ,τι εἴμεθα, ὅ,τι ἔχομεν, ὅ,τι πράττομεν, εἶναι δῶρον τῆς θείας φιλανθρωπίας. Κατορθοῦμεν τά πάντα «διά τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς» (Ρωμ. η´, 37), ἐν τῇ Ἁγίᾳ Αὐτοῦ Ἐκκλησίᾳ, ὅπου τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός, ὁ Ἦν, καί ὅ Ὤν καί ὁ Ἐρχόμενος, Οὗ ἡ ἀείρυτος χάρις καί τό ἀμέτρητον ἔλεος εἴησαν μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.
Ἄξιος!