[Greek] Printer-friendly version
The Ecumenical Patriarch
The Ecumenical Patriarchate
Bishops of the Throne
List of Patriarchs
Other Orhodox Churches
Theological and various articles
Ecological activities
Youth ministry
Interchristian relations
Conferences
Photo gallery
Holy Monasteries and Churches
Creed
Icons
Byzantine music
Contact details

Home page
Home page

Χαιρετισμός τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου κατά τά ἐγκαίνια τοῦ Κέντρου Γεροντολογίας καί Προνοιακῆς Ὑποστηρίξεως τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν «Ἅγιος Πορφύριος» (Δήλεσι Ἀττικῆς, 23 Μαΐου 2019)

Back
Back

* * *

Ἐξοχώτατε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κύριε Προκόπιε Παυλόπουλε,
Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κύριε Ἱερώνυμε,
Ἐξοχώτατε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων κύριε Νικόλαε Βούτση,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὕμνον εὐχαριστίας ἀναμέλπομεν τῷ Ἀναστάντι Κυρίῳ καί Θεῷ ἡμῶν, διότι μᾶς ἠξίωσε νά συναχθῶμεν ἐπί τό αὐτό κατά τό ἐαρινόν τοῦτο δειλινόν, διά νά ἐγκαινιάσωμεν ἕνα σπουδαῖον καί πρωτοποριακόν ἔργον, ἕνα εὐαγές ἵδρυμα, προϊόν τῆς ἀξιαγάστου μερίμνης τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν διά τόν ἄνθρωπον.
Τό «Κέντρον Γεροντολογίας καί Προνοιακῆς Ὑποστηρίξεως ʺἍγιος Πορφύριοςʺ» συνεχίζει τήν μακράν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν φιλανθρώπου διακονίας τοῦ πλησίον. Μαρτυρεῖται καί δι᾿ αὐτοῦ, ὅτι ἡ φιλανθρωπία ἀνήκει εἰς τόν πυρῆνα τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους. Ἡ Ἐκκλησία ἐπρωτοστάτει εἰς τόν τομέα αὐτόν καθ᾿ ὅλην τήν Βυζαντινήν περίοδον, διά τῆς ἱδρύσεως καί λειτουργίας νοσοκομείων, γηροκομείων, ὀρφανοτροφείων, ξενώνων ἀσθενῶν καί ἄλλων συναφῶν ἱδρυμάτων. Ὁμοῦ μετά τοῦ λατρευτικοῦ, πνευματικοῦ καί ἁγιαστικοῦ της ἔργου, ἡ Ἐκκλησία ἐκαλλιέργει καί προῆγεν, ἀγαπητικῶς καί ἐπιμελῶς, τήν μικροδιακονίαν καί τήν μακροδιακονίαν. Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τό κοινωνικόν ἔργον δέν εἶναι ἁπλῶς κοινωνική προσφορά, ἀλλά «λειτουργική διακονία», εἶναι «λειτουργία μετά τήν Λειτουργίαν», διακονία τοῦ ἐπιγείου βίου καί τοῦ αἰωνίου προορισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
Σήμερον δέν ἀνοίγει τάς πύλας του ἕνα σύνηθες κοινωνικόν κατάστημα, ἀλλά ἕνα εὐλογημένον ἵδρυμα, τό ὁποῖον ἐνσαρκώνει τήν ἑνότητα τῆς πίστεως εἰς τόν Θεόν καί τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον. Καί ὁ πλησίον ἐδῶ εἶναι ὁ ἡλικιωμένος συνάνθρωπός μας.
Γνωρίζετε ὅτι εἰς τόν δυτικόν κόσμον τό ποσοστόν τῶν ἡλικιωμένων  αὐξάνεται ταχύτατα. Οἱ ἄνθρωποι ἄνω τῶν 65 ἐτῶν ἀποτελοῦν ἤδη τό 20% τοῦ γενικοῦ πληθυσμοῦ. Τό γεγονός αὐτό δημιουργεῖ πρόσθετα προβλήματα εἰς ἕνα χῶρον, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται κριτήριον διά τό ἐπίπεδον τοῦ ἀνθρωπισμοῦ μιᾶς κοινωνίας. Ἀκούομεν συχνά κριτικήν εἰς τήν πρακτικήν, ἡ ὁποία ἀπωθεῖ τούς ἡλικιωμένους εἰς τό περιθώριον τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καί δέν σέβεται τήν ταυτότητα τῆς λεγομένης «τρίτης ἡλικίας». Πέραν τούτου, ἡ ἐγκατάστασις τῶν ἡλικιωμένων εἰς τά γηροκομεῖα στερεῖ τήν νέαν γενεάν ἀπό τήν εὐεργετικήν παρουσίαν των, τήν πεῖραν καί τήν νηφαλιότητα, μέ τήν ὁποίαν ἀντιμετωπίζουν τάς διαφόρους καταστάσεις καί τήν ζωήν γενικώτερον.
Ὅλα αὐτά δέν ἀφήνουν ἀδιάφορον τήν Ἐκκλησίαν. Καί ἰδού! Ἐγκαινιάζεται ἕνα ἐντυπωσιακόν ἵδρυμα ὑποστηρίξεως ἡλικιωμένων, δημιούργημα ἑνός ἄλλου πνεύματος, ἕνας θεσμός, ὁ ὁποῖος ἐνσαρκώνει τόν σεβασμόν πρός τό ἀνθρώπινον πρόσωπον, ἀλλά καί τήν ἐμπιστο-σύνην εἰς τήν δύναμιν τῆς ἐπιστήμης καί εἰς τήν πρόοδον τῆς ἰατρικῆς, αἱ ὁποῖαι ἐδῶ ὑπηρετοῦν ἄνευ ὅρων τόν ἄνθρωπον.
Ὅ,τι θά προσφέρεται εἰς τό καθίδρυμα τοῦτο εἰς τούς φιλοξενουμένους, ἡ ἄνετος διαμονή καί διαβίωσις, ἡ κατάλληλος διατροφή, ἡ ἐξατομικευμένη ἰατρική παρακολούθησις καί ἰατροφαρμα-κευτική φροντίς, ἡ φυσιοθεραπεία, ἡ ψυχολογική ὑποστήριξις, ἡ ψυχαγωγία, καί ἰδίως τό προσωποκεντρικόν περιβάλλον, ὅλα αὐτά θά ἐκφράζουν τό πνεῦμα καί θά φέρουν τήν σφραγίδα τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης καί τῆς μερίμνης διά τόν «ἀδελφόν». Τά μέσα, τά ὁποῖα προσφέρει ἡ σύγχρονος ἐπιστήμη καί ἡ τεχνολογία, καθίστανται ὄχημα δι᾿ εὔκαρπον διακονίαν τοῦ πλησίον, ἐν τῷ πνεύματι τῆς χριστιανικῆς φιλανθρωπίας.
Προφανέστατα, τό ζήτημα τῆς ὑποστηρίξεως τῶν ἡλικιωμένων δέν εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπισθῇ ἀποκλειστικῶς ἐπί τῇ βάσει οἰκονομικῶν κριτηρίων καί τῶν συγχρόνων ἀρχῶν ὀργανώσεως τοῦ συστήματος καί τῶν μονάδων φροντίδος. Οὔτε, βεβαίως, ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου εἰς τάς κοινωνίας μας ἔδωκε πρόσφορον λύσιν εἰς τό πρόβλημα τῆς περιθάλψεως τῶν ἀτόμων τρίτης ἡλικίας. Δέν ὑπάρχουν αὐτόματοι λύσεις, οὐδέν ἀξιάγαστον εὐδοκιμεῖ χωρίς ἀφοσίωσιν, θυσίαν καί ἀγάπην. Μία ἄριστα ὠργανωμένη καί δαπανηρά μονάς φροντίδος ἡλικιωμένων δύναται νά εἶναι χῶρος παγερός, χωρίς ἐγκαρδιότητα καί ζέσιν ψυχῆς, χωρίς ἀγάπην καί κοινωνίαν τῆς ζωῆς. Ὀρθῶς ἔχει λεχθῆ, ὅτι «δέν ἀγοράζεται ἡ ἀγάπη, δέν ὀργανώνεται ὁ σεβασμός καί ἡ τιμή πρός τόν συνάνθρωπον, δέν πληρώνεται ἡ προσωπική φροντίς». Οἱ ἡλικιωμένοι ἔχουν τάς εὐαισθησίας, τόν ἰδιαίτερον ψυχισμόν των καί τάς ὑπαρξιακάς των ἀνάγκας, τήν ὡριμότητα καί τήν σοφίαν των. Δέν πρέπει νά ἀξιολογῶνται μέ κριτήρια εἰλημμένα ἀπό τήν ζωήν τῶν νέων, τά ὁποῖα ἀνακηρύσσονται εἰς κανόνα καί μέτρον τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ἡ κοινωνία ὀφείλει νά ἐξασφαλίζῃ διά τούς ἡλικιωμένους τάς προϋποθέσεις διά μίαν ζωήν μέ ἀξιοπρέπειαν. Τοῦτο εἶναι ἀδύνατον νά συμβῇ, ὅταν αὐτοί ἀντιμετωπίζωνται ἐπί τῇ βάσει κριτηρίων ξένων πρός τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά των.
Ἡ πρόοδος τῆς ἰατρικῆς καί τῆς τεχνολογίας συμβάλλει εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων τῶν ἀτόμων τρίτης ἡλικίας, εἶναι ὅμως ἀδιαμφισβήτητον, ὅτι τά βαθύτερα ὑπαρξιακά θέματά των ὑπερβαίνουν τήν ἐμβέλειαν τῆς ἐπιστήμης. Ἡ ἐπιστήμη δύναται νά διευκολύνῃ καί νά παρατείνῃ τήν ζωήν, ἀλλά ἀδυνατεῖ νά ἀπαντήσῃ εἰς τήν ἀναζήτησιν νοήματος καί εἰς τό ἐρώτημα τῆς ὑπερβατικῆς ἀναφορᾶς τῆς ὑπάρξεως.
Ἡ συνεργασία τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἐπιστήμην ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ ἀνθρώπου δημιουργεῖ, δικαίως, πολλάς προσδοκίας. Βεβαίως, ὁ ἐπιστημονισμός, ἡ πεποίθησις ὅτι μόνον ἡ ἐπιστήμη δύναται νά εὕρῃ λύσεις, ὅτι μόνον ἐκείνη ἔχει ἐγκύρους ἀπαντήσεις, καί ἡ ταύτισις τῆς ἀναπτύξεως μόνον μέ τήν ἐπιστημονικήν πρόοδον, περιπλέκει συχνά τήν συνεργασίαν αὐτήν, ἐφ᾿ ὅσον ἡ χριστιανική πίστις ἀναφέρεται εἰς μίαν διάστασιν, εἰς τήν ὁποίαν, ὡς προσφυῶς ἐσημειώθη, «οἱ ἀριθμοί δέν ἔχουν τίποτε νά ποῦν». Μάλιστα, ἐντός τοῦ ἐκκοσμικευμένου περιβάλλοντος τοῦ λεγομένου «μεταχριστιανικοῦ» εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, συμφώνως πρός σπουδαῖον σύγχρονον στοχαστήν, εἶναι ἀμφίβολον ἐάν θά διασωθοῦν αἱ κοινωνικαί κατακτήσεις καί τό κοινωνικόν κράτος μετά τήν ταχυτάτην ἐξάπλωσιν τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ καί τήν ἀπαξίωσιν τῆς ἑκουσίας παραιτήσεως ἀπό τάς ἀτομικάς διεκδικήσεις˙ ἐάν ὁ «πολιτισμός τῆς βοηθείας» καί ἡ ἀλληλεγγύη θά ἐπιβιώσουν, ὅταν ὁ συνάνθρωπος θεωρῆται ὡς ὁ ἀνταγωνιστής καί ὁ περιορισμός τῆς ἐλευθερίας μου˙ εἶναι ἀβέβαιον ἐάν εἰς τό μέλλον θά κατανοῆται τό αὐθεντικόν περιεχόμενον τῆς ἐλευθερίας καί τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ἀμφισβητῆται τό «δικαίωμα εἰς τήν ζωήν» διά τά ἀγέννητα παιδία, καί οἱ ἡλικιωμένοι συνάνθρωποί μας ἀποστέλλωνται εἰς τά γηροκομεῖα καί ὑφίστανται τάς ἐπιπτώσεις τοῦ ἱδρυματισμοῦ.
Ἐνώπιον αὐτῶν τῶν τάσεων, προβάλλει ἐναργέστερα ἡ σημασία τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους, διά τήν διάσωσιν τοῦ πνεύματος διακονίας καί προσφορᾶς καί τῆς ἀδελφοσύνης. Ὁ Χριστιανισμός εἶναι μία πραγματική «ἐπανάστασις τῆς ἀγάπης». Ἔδωκεν εἰς τήν ἐλευθερίαν κοινωνικόν καί κοινοτικόν περιεχόμενον, καί συνέδεσεν αὐτήν μέ τήν ἀγάπην, μέ τήν ἀρχήν «τούς πλησίον διά πάντων ὠφελεῖν» (Ἰωάννης Χρυσόστομος). Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ κατ᾿ ἐξοχήν κοινωνική καί κοινοτική μορφή τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μάλιστα, ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ εἶχεν ἀναφερθῆ εἰς τό «κοινωνικόν ἔνστικτον» τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἐκ τῆς γνησίας πίστεως ἐκπορεύονται δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι καρποφοροῦν πλουσίως εἰς τήν ζωήν καί τήν κοινωνίαν. Ἡ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας «ἐν τῷ κόσμῳ» καί «ἐν χρόνῳ», τρέφεται ἀπό τόν «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου» καί ἀπό τόν ὑπέρχρονον χαρακτῆρα αὐτῆς. Ἐν Χριστῷ ἐλάβομεν πολλά, «τά πάντα», καί ὀφείλομεν νά δίδωμεν πάμπολλα, «τά πάντα τοῖς πᾶσιν». Ἐνῶ ἡ λήθη τῆς «διαστάσεως τοῦ Ὑπερβατικοῦ» καί ἡ ἀπώθησις τῆς πίστεως ἐξουθενοῖ τόν ἄνθρωπον, τόν κλείει εἰς τόν ἑαυτόν του καί παραδίδει τήν ζωήν καί τά ἔργα του εἰς τήν ματαιότητα καί τόν κυνισμόν, ἡ πίστις εἰς τόν Χριστόν ἀνακαινίζει, ζωοποιεῖ, ἀναπτερώνει τήν δημιουργικότητά μας. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, εἶναι ὀρθόν νά ἀναμένωνται πολλά καί σημαντικά ἀπό τήν παρέμβασιν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ φιλάνθρωπος διακονία εἶναι οὐσιαστική ἔκφρασις τῆς ζωῆς της, καί ὄχι μία πρόσθετος, συμπληρωματική καί περιστασιακή δρᾶσις τῆς Ἐκκλησίας.
Αὐταί αἱ ἀρχαί ὡδήγησαν καί εἰς τήν ἵδρυσιν τοῦ «Κέντρου Γεροντολογίας καί Προνοιακῆς Ὑποστηρίξεως «Ἅγιος Πορφύριος». Αὐτό τό πνεῦμα ἐκφράζει σύνολον τό κοινωνικόν ἔργον τοῦ Μακαριωτάτου ἀδελφοῦ, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου. Ἐκτιμῶμεν μεγάλως τό φιλοπρόοδον καί φιλάνθρωπον πνεῦμα Ὑμῶν, Μακαριώτατε, τήν πολυδιάστατον διακονίαν τοῦ πλησίον, τάς κοινωνικάς Ὑμῶν πρωτοβουλίας, τήν ἱκανότητά Σας νά ἐξασφαλίζετε πόρους καί νά ἐμπνέετε πρός προσφοράν. Γνωρίζετε καλῶς, καί τό ἐγνωρίζατε καί ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας, ὅτι τά κοινωνικά προβλήματα ἐγγίζουν τόν πυρῆνα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ὀρθῶς ὑποστηρίζεται, ὅτι «τό βιβλικόν» «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. δ’, 4) δέν ἀγνοεῖ οὔτε ὑποτιμᾷ τήν ἀξίαν τοῦ «ἄρτου» διά τήν ἀνθρωπίνην ζωήν. Ὁ ἄνθρωπος ζῇ «ἐπ᾿ ἄρτῳ», ἔστω καί ἐάν δέν ζῆ «ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ». Εἰς Ὑμᾶς, Ἅγιε ἀδελφέ, ἡ πίστις εἰς τόν αἰώνιον προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου ὄχι μόνον συνυπάρχει μέ τήν κοινωνικήν μέριμναν διά τόν ἄνθρωπον, ἀλλά τήν ἐμπνέει καί τήν στηρίζει. Αἱ χριστιανικαί πνευματικαί ἀξίαι δέν ἔχουν ἡμερομηνίαν λήξεως, εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι καί, συνεπῶς, δέν ἔχουν ἀνάγκην ἐκσυγχρονισμοῦ. Δέν ἐκσυγχρονίζεται ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, διά τοῦ ὁποίου ἦλθε «χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Δέν προσαρμόζεται εἰς τάς ἀπαιτήσεις τοῦ συγχρόνου ἀτομοκεντρισμοῦ ἡ ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας, ἡ ἀνυπέρβλητος ἀγάπη τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, τό «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι», τό εὐχαριστιακόν ἦθος, ἡ ταπεινοφροσύνη καί τό ἀσκητικόν πνεῦμα, ὁ θεοδώρητος πόθος τῆς αἰωνιότητος, ἡ ἐλπίς τῆς «κοινῆς ἀναστάσεως».

Ἐκλεκτή Ὁμήγυρις,

Ἡ πίστις καί τά ἔργα τῶν Ὀρθοδόξων, σύνολος ἡ ζωή καί πᾶσα ἡ ἐλπίς των, ἔχουν ἀναστάσιμον χαρακτῆρα. Ἔχομεν ἀνεξίτηλον τήν βεβαιότητα ὅτι ἡ πάλη μεταξύ ζωῆς καί θανάτου, φωτός καί σκότους, ἀληθείας καί ψεύδους, ἀγάπης καί μίσους, ἔχει ὁριστικῶς κριθῆ. Νικητής στεφανηφόρος εἶναι ἡ ζωή καί τό φῶς, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἀγάπη, ὁ Χριστός, ἡ Αὐτοζωή, τό φῶς τό ἀληθινόν, ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ σεσαρκωμένη Ἀγάπη. «Ἐγώ φῶς εἰς τόν κόσμον ἐλήλυθα» (Ἰωάν. ιβ’, 46). Τό φῶς αὐτό γίνεται εἰς τήν ζωήν τῶν πιστῶν θυσιαστική ἀγάπη, «οὐ ζητοῦσα τά ἑαυτῆς». «Ὁ ἀγαπῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἐν τῷ φωτί μένει»(Α’ Ἰωάν. β’, 10). Ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖ εἶναι παρών ὁ Θεός. «Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, καί πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ Θεοῦ γεγέννηται καί γινώσκει τόν Θεόν. Ὁ μή ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τόν Θεόν, ὅτι ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α’ Ἰωάν. δ’, 7).
Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, ἐν εὐφροσύνῃ καί ἀγαλλιάσει, ἐγκαινιάζομεν ἐπισήμως τό «Κέντρον Γεροντολογίας καί Προνοιακῆς Ὑποστηρίξεως» τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν «Ἅγιος Πορφύριος». Ἐπαινοῦμεν τήν προσπάθειαν, συγχαίροντες ὅλους τούς συντελεστάς τῆς Ἱδρύσεως καί ὁλοκληρώσεως τοῦ λαμπροῦ τούτου ἔργου, καί δεόμενοι τοῦ Δοτῆρος παντός ἀγαθοῦ, ὅπως εὐλογῇ τήν λειτουργίαν του, ὥστε ἐπί μακρόν χρόνον νά ἀσκῇ ἐνθέως καί ἀποτελεσματικῶς τήν φιλάνθρωπον διακονίαν του. Τό Κέντρον θά ἔχῃ μεσίτην πρός Κύριον τόν Ἅγιον Πορφύριον τόν Καυσοκαλυβίτην, διά τόν ὁποῖον ἡ βαθεῖα πίστις εἰς τόν Χριστόν καί ἡ ὁλοκληρωτική ἀφιέρωσις εἰς Αὐτόν καί εἰς τήν τήρησιν τῶν ἐντολῶν Του ἦτο ἀνεξάντλητος πηγή θυσιαστικῆς διακονικῆς μερίμνης διά τόν ἄνθρωπον. Ὁ Γέρων Πορφύριος ἀνεδείχθη, κατά τό ὑπόδειγμα τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, «πλησίον» εἰς ἀναριθμήτους ἀνθρώπους, εὐεργετῶν αὐτούς διά τῶν λόγων, τῶν προσευχῶν καί τῶν ἔργων του καί ἐκφράζων ἐμπράκτως τό φιλάνθρωπον ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας ὑμᾶς καί ἐπί τούς οἰκείους σας τήν ἄφθονον χάριν καί τό ἀμέτρητον ἔλεος τοῦ πανδώρου Θεοῦ, τοῦ ἀεί «μεθ᾿ ἡμῶν» καί «ὑπέρ ἡμῶν».
Σᾶς εὐχαριστοῦμεν διά τήν προσοχήν σας.